Misschien toch een stip ...

Stipt om 9 uur staat de auto voor de deur. Na twee nachten trek ik weer verder. Terug naar Mamallapuram. Het leek zo romantisch, slapen onder een palmbladeren dak. Het leek zo romantisch, slapen op het Indiase platteland. Maar na 2 nachten slapen met 4 kakkerlakken en een rat als bedgenoot had ik het gehad. Ik mag niet klagen, want er zit vooruitgang in. De stalen rossen zijn van bewegingsloos en hard als staal, verdubbeld en vervangen in 5 grote bewegende kriebelende beesten. Tja, wie het kleine niet eert is het grote niet weert.

Het kindertehuis liet me niet los. En hoe langer ik bleef in deze bron van bacteriën hoe meer ik verlangde om mijn handen te laten wapperen in het dorp aan zee. En zodoende. In de witte ambassadors car trekt het Indiase landschap aan mij voorbij. Ik geniet volop en ben echt verliefd op hetgeen ik hier zie. In Pondicherry gauw nog even wat voedsel ingeslagen. Grote zakken rijst, een paar kilo chillies, een paar kilo dhal. Voedsel waarvan ik wist dat ze het nodig hadden. Met een vaartje van 80 km per uur suizen we lekker over de weg. Geregeld maakt de auto een fikse slinger, omdat er of een horde op hol geslagen geiten op de weg loopt of een ongeoefende bestuurder van een auto zichzelf de weg opslingert. Drijfnat van het zweet kom ik uiteindelijk aan in Mamalla. Mijn oude vertrouwde kamertje was nog leeg en het dorp verwelkomde me met open armen. Altijd leuk.

India is het weer gelukt. Dit land laat jezelf beleven into the max! Niets is wat het lijkt. Tijd gaat hier langzamer, armoe is niet altijd armoe, rijkdom is niet altijd rijkdom. Inmiddels heb ik ontzettend veel gesproken met de lokale mensen, heb ik ontzettend veel geluisterd naar de verhalen die hier allemaal de ronde doen over weeshuizen. Van de ongeschreven krant die ik niet kan lezen, tot aan interpol toe. Ik zal de verhalen niet op internet zetten, maar het is van misselijkmakend tot ontroerend. Mijn gevoelens gaan van ontkenning in revanche, van onmacht naar strijdkracht, van woede naar liefde, etc. De afgelopen anderhalve week zijn intensief geweest omdat ik tussen gevoel, verstand en intuïtie geslingerd werd. Ik weet dat intuïtie hetgeen is dat ik moet volgen. Dat mijn mind de wereld creëert. Het blijft leuk oefenmateriaal. Ik heb met klotsende oksel me de blubber gewerkt met 25 kinderen in omstandigheden die ook voor Indiase begrippen niet goed zijn. Of de verhalen waar zijn, daar zal ik nooit achter komen. Wat ik wel weet is dat de kinderen hulp nodig hebben. Van de Westerlingen die hier al lang in het dorp wonen, krijg ik informatie en tips die nodig zijn. Zij vertellen mij dat ze een grote verandering bij de kinderen zien. Ze lachen en de hoofdjes staan omhoog als ze lopen. Iets wat ze nooit deden. Inmiddels van de Indiërs krijg ik dingen in mijn handen geschoven voor ‘mijn’ kinderen zoals ze het hier zeggen. En zo word er bijvoorbeeld aanstaande maandag voor ze gekookt door een van de beste restaurants van Mamalla.

Gelukkig merken de kinderen er zelf niet veel van dat ze leven in omstandigheden die minimaal zijn. Maar wat is het een genot zowel voor hen als voor mij als we iets gaan doen wat anders is dan anders. Ieder kind hoort te kunnen spelen. Ieder kind hoort geprikkeld te worden om zijn creativiteit te kunnen uiten; hetzij in tekenen, hetzij in puzzelen, hetzij in sport, hetzij in dans. We zijn naar het strand gegaan. Met de door mij gekochte ballen, cricketsets zijn we de hele middag bezig geweest. Ze kregen limonade, iets wat ze nooit krijgen. Van de week hebben we op het dak van het weeshuis disco gehad. Op mijn laptop had ik kindermuziek staan en het plezier was enorm. Met touw heb ik ze leren touwspringen. En gisteren heb ik de kindjes die het meest last hebben van hun huid, aangevreten door de beesten, bultjes van de hitte, schurft en luis naar de zee gebracht. Hup het water in en weken die handel! En wederom ontzettend plezier.

Gisteren was mijn laatste dag in het kindertehuis voor de maand augustus. Spelen, lesgeven, hoe je tanden te poetsen, samen oorbelletjes en kettinkjes gekocht, hoe je te wassen, helpen met aankleden, dansen en samen independance day vieren. Het is super leuk geweest en super intens. Aanstaande maandag ga ik nog terug voor een meeting met de eigenaar en om een goede maaltijd te brengen samen met Anant. En daarna zie ik ze pas weer in september. Tranen stonden in mijn ogen toen de kindjes mij 1 voor 1 plat knuffelden.

Ik ben hier op het moment poepje gelukkig. Heb het ontzettend naar mijn zin met de Europeanen en Indiërs. De avonden beginnen hier vroeg, meestal rond 7 uur en worden gevuld met verhalen en lekker biertjes/sapjes drinken. De tigerprawn masala is om je vingers erbij op te eten dus dat wat ik eruit race, komt er hopelijk weer wat aan op die manier. Alhoewel, Careen die me twee weken geleden voor het laatst gezien had, vond wel dat ik afgevallen was…. Ach, ik voel me goed en daar gaat het om. De laatste week is er intensief sms- en telefooncontact tussen Dutchie (myself) en een ontzettend leuke kerel ontstaan. We hadden vandaag wèèr een date, maar hij belde huilend vanmorgen op. Zijn tante is vanmorgen vroeg aan een hartstilstand overleden. We hadden een rete leuk plan. Lekker lunchen en daarna dineren op een van de mooiste strandjes hier in de omgeving. (Een welkome verandering na al de koeien, geiten, poepjes, vissersboten en visnetten die ik nu om me heen heb als ik op het strand lig). En ik hou van eten, dus kom maar door! En eten op het strand, ik hou van romantiek dus ook dat zagen we beiden wel zitten. Helaas het moet dus even wachten. Wetende dat hij net zo makkelijk de auto om 3 uur s nachts pakt als het vliegtuig maak ik me geen zorgen… We zien elkaar nog wel voor mijn vertrek naar Nederland.

Tja, kom ik dan toch met een stip thuis …………………………. hihihi