Namaste

Eindelijk ik heb weer eens toegang tot Internet. In een stoffig straatje, ergens achteraf, op een veel te langzame computer zit ik nu eindelijk te tikken. Het is hier heerlijk rustig, nou ja, rustig. Ernstig harde hindimuziek en vuurwerk op de achtergrond. Maar het geluktme om een mail te tikken.

Wat een land. Wat een zaligheid. Wat een ontzettende confrontaties met mezelf en met het frame van waaruit ik leef en denk.

Vanaf dag 1 ben ik meteen ingeslingerd. Geen tijd om ook maar even te wennen en meteen full speed into program. De ervaringen in dit land zijn zo enorm veel dat ik blij ben dat ik alles opschrijf. Het is uiteenlopend van kinderen die aan je armen hangen omdat ze blij zijn dat ze je zien tot aan prachtige bouwwerken. Van huwelijksaanzoeken die ik krijg (ik heb godzijdank nog wat foto’s op de digitale camera staan, dus ik heb een vriend… hahahahahahaha) tot aan een kapotte trein en in de middle of niets staan wachten totdat de oude hakkepuf gemaakt is. Van een kapotte bus tot aan straatkinderen die bedelen om eten en waarvan ik uiteindelijk in de gaten kreeg dat ze het geld dat ik gaf meteen moesten afstaan aan een soort pimp, m.a.g. dat ik ze alle vijf maar meegenomen heb naar een restaurant. Van vier x aan toe de weg kwijt zijn tot aan uitgenodigd worden om bij mensen binnen te komen, omdat ze zo ontzettend graag willen weten wie jij bent. Het meest geniet ik dan van het feit dat we geen van allen elkaar kunnen verstaan, maar de wederzijdse nieuwsgierigheid, het wederzijds respect, de stiltes die er vallen en elkaar even vasthouden, zorgen ervoor dat ik enorm geniet van die momenten.

De armoede is lang niet zo schrijnend als in het Noorden, but still, the lower casts sleeps in tents on streets…. Tja. Ik schrik niet meer van een zwervertje meer of minder. Ondanks dat ik veel gezien heb en al redelijk afgestompt ben, raakt het me nog steeds als er een kind in mijn armen geduwd wordt. Wat me tevens ontzettend diep raakt, is het feit dat nog steeds meisjes hier gedood worden, omdat ze meisje zijn en nog steeds onderdrukt worden. Het geeft me zo’n enorm gevoel van onmacht….

Het busje waarin we rondtrekken heeft het tempo van het liedje van Robbie Williams-Stupid of Toto-Out of love. Een heerlijk tempo, met als gevolg dat ik de godganze dag in een bus zit te hobbelen en genoeg tijd heb om over dingen na te denken en natuurlijk om achter mijn luikjes te kijken. Zo denk ik veel na over het ooit mogen ontvangen van kindjes, een gezinsleven, hoe ik het zou willen doen en wat ik mijn kindjes zou willen meegeven. Daarnaast natuurlijk ook mijn werk, wat wil ik bijdragen aan deze wereld etc.etc.

Desalniettemin probeer ik niets missen en zijn dat alleen maar hersenspinsels als er weer eens het e.e.a. gezegd wordt over uithuwelijken, onderdrukking van de plattelandsvrouwen, kastesystemen etc. Ik geniet volop van de natuur, de mensen, de kleuren, de stoffigheid, de geuren en de stuurmanskunsten van de chauffeur. Ik kan het heel goed begrijpen als er mensen ziek worden, want het merendeel van de tijd heb ik het idée alsof ik op zee zit. De wegen zijn hier nog steeds vol gaten en de regels zijn nog steeds, wie het eerst komt die het eerst maalt. En wie het hardst tuttert, die gaat voor! Heerlijk. Zal echt moeten wennen als ik Nederland ben.

Het getuter is oorverdovend en gaat van zonsopkomst tot zonsondergang door, met als gevolg dat mijn mp3-speler op zijn hardst staat! Een wekker hoef ik dus niet te zetten, want ik word vanzelf wel wakker. De hotels zijn goed. Ik ben al aardig behendig geworden in wassen met het mandybakkie en zelf koud water doet me niet zo veel meer. Eeeuh ja, zelfs koud water vind ik nu lekker.

Zoals een aantal van jullie weten, ben ik gek op Indiaas eten. Zo gek, dat ik op het moment 3x per dag warm eet. Kilo’s vliegen er niet aan, ook niet af. Wel slaan de vlammen met enige regelmaat uit mijn achterste. En uit mijn porien komt al de totale jari-butikraam van India. Heerlijk.

Aangezien de common dresscode voor vrouwen niet al te westers is, heb ik vandaag maar een geweldig mooie lange jurk gekocht met een mc-hammer box. Meiden, this is so not sexie, maar ik voel me er ‘s avonds een stuk prettiger mee als ik in mijn eentje over straat loop. Niet dat ik lastig gevallen word met mannen die aan me zitten, maar het naast je lopen en fluiten is niet van de lucht! Dan maar dress like a local and it works!

En er kan er maar eentje zo hard gillen als er iets onbekends in de kamer rondwandelt en dat ben ik. Het eerste hotel is dus al op stelten gezet toen ik een kakkerlak (zo groot als de spin die ik van de zomer in Frankrijk) zag. Ik heb niet meer kunnen slapen. De dag erna heb ik ervoor gezorgd dat een kindje waarschijnlijk haar ogen voorlopig niet meer dicht doet. We reden ergens in de middle of niks en stopten. Blijkbaar hadden de mensen nog nooit een blanke gezien en 1 meisje raakte zo total in paniek toen ik dichter bij kwam dat ze krijsend de dichstbijzijnde heuvel oprende ‘mama mama roepend’.

Aangezien het programma zo overvol is, heb ik van de week bewust een dag niet deelgenomen. Heb een gat in de dag geslapen maar werd gewekt door lachende kinderen. Ik heb gauw gelunched en ben op zoek gegaan naar waar dat geluid vandaan kwam. Ooh, jongens ik ben op een schooltje uitgekomen, waar werkelijk waar, geen enkel kind meer op zijn plekje bleef zitten. Ik ben uiteindelijk 1/1,5 uur gebleven en het was dat ik terug moest naar het hotel, maar anders had ik er nog gezeten. 1 Mannetje bleef me maar volgen. 3 Jaar was het kereltje. Hij wilde maar niet weg gaan en bleef maar met zijn armpjes omhoog reiken en roepen; miss, miss, take me, take me. Ik brak en heb hem van de grond getild en heb hem de gehele tijd bij me gehouden. Ik wilde hem meenemen toen ik hoorde uit wat voor gezin hij kwam. Wat me opviel is dat hier doof-stom, mongooltjes en normale kinderen gewoon in dezelfde klas zitten en les krijgen. Er is geen fatsoenlijke bank waarop ze kunnen zitten, geen speelmateriaal, ooh wat ben ik blij dat ik ergens anders geboren ben! Zeker als meisje.

Op het moment zit ik in Hassan. Vanavond gaan we feest vieren. Het is morgen lichtjesfeest. Vuurwerk wordt al een aantal dagen afgestoken. Ik ben pappa en mamma dankbaar dat ik jaren geleden in contact kwam met regressietherapie. Ik loop zonder angst over straat en geniet van de knallen en het vuurwerk. Had me geen raad geweten als ik nu hier had gestaan in de situatie zoals die 26 jaar was!
Eigenlijk heb ik gisteren al een beetje een voorproefje genomen met een oekrainse en een hindoestaanse. Laten we het er maar op houden dat we in de eettent in de family room zaten wat ons de mogelijkheid gaf om stiekem onze rum aan de net gekochte cola te voegen, we plotseling zowel geen hindi als engels meer begrepen toen we te horen kregen dat wat we deden eigenlijk niet kon, we om 23 uur toch echt weg moisten en om 2 uur uiteindelijk maar ons mandje indraaiden… Ben benieuwd wat vanavond dus brengt!

Lieverds, ik probeer gauw weer wat te laten horen. Take care! Love u, miss u, big hug,
Trixie
Ps. Ik heb prachtige foto's maar het downloaden duurde zo enorm lang, dat ik hoop dat het volgende keer me lukt om er een aantal op de site te zetten.