Pondy

Even voor de securitee: ik heb vanavond een bruiloft en ben meegevraagd door de fotograaf om te kijken. De bruiloft vindt plaats in Pondicherry op het volgende adres: SNR Thrumana Mandabam, keelputhu pattu ECR Road

De fotograaf is de heer S. Babu van Star Digital Studio & Digital colour Lab, Mission street 166 Pondicherry. telefoon 0413 233 46 31, 222 38 27 en mobiel 9443327280
Ik verwacht geen problemen maar je weet maar nooit!!!

This message does not have a translation yet!!

Vineeth, Yana, Bani, Praim, Charles: how much will the following things cost me if i sent someone to buy it for me: 2 bags of rice, 1 tin Dil, 5 kg Dhal, 20 kg Paste, 2 kg Chilly, 2kg Coriander, 1 kg Garlic.

Vineeth I am in Pondicherry the upcoming two weeks. I won’t be in Cochi. I will be in Chennai and Bangalore by the end of august beginning of September. Do you need to be in those cities? Can u please call me on my mobile number (see previous weblog), I’ve lost yours. Keep in touch. Take care.

Jurgen hoe is het met je huis en hoe was je vakantie?

Sonja, darling, wat ben je ook een superwijf. Zo leuk dat we elkaar van de week ff aan de lijn hadden. Keep on shining darling, dan komt alles goed!

Saskia en Martine: de laatste loodjes wegen letterlijk het zwaarst. hahaha ben benieuwd naar jullie buiken!!!!! En wat het natuurlijk uiteindelijk wordt. Foto's sturen he!!!!
…………………………………………………………………………………………..
20.00 Uur ’s avonds en ik ben geradbraakt. India is niets-ontkennend. Tegelijkertijd ook weer ontzettend mysterieus en geheimzinnig. Mijn energie is vlug op, dat was in Nederland al duidelijk. Maar ook hier lig ik bijna altijd tussen 13.00u en 16.00u te slapen. Nou komt dat goed uit, want dat is precies de tijd van de dag dat het het heetst is en dat je eigenlijk gewoon niets moet doen.

Onder mijn raam is weer een puja aan de gang. Driftig wordt er met de handen geroffeld op trommels. Met kracht wordt hetzelfde trompetgeluid geproduceerd dat je hoort bij de Vliegende Fakir in de Efteling. Mannen alleen maar gekleed in een witte dohti sjouwen zich wezenloos aan een beeltenis van een van de vele goden die India telt. Je zou denken dat het zo voorbij is nu het enorm onweert (ik tril bijna mijn kamer uit) en knijterhard regent. Maar nee. Muziek op 80 en gaan met die banaan. Mooi om te zien en te horen hoe de mensen in dit land opgaan in de vele rituelen.

De afgelopen dagen zijn naast leuk ook enorm heftig geweest. Zo heb ik een heerlijke middag en avond zitten tuttebellen met Yana, Christina en Lakshmi (maskertjes, nageltjes). Daarna voegde Praim zich aan het vrouwenvolk toe en hebben we heerlijk gegeten. De dag erna had de moeder van Praim een overweldigende lunch in elkaar gedraaid. Echt Indiase curry; alsof een engeltje op je tong piest.

Het tochtje naar Kanchipuram (de tempelstad) was leuk, maar kreeg een geweldige wending op de terugweg. Op National Geographic had ik dit ooit wel eens gezien. Maar nu zag ik het live. Het heet Mayana Kollai. Dit ritueel wordt uitgevoerd als je wens is uitgekomen. Ik heb alleen maar mannen dit zien doen. Geen idee of vrouwen dit ook mogen doen. Na 2 weken lang vasten, zitten deze mannen in trance. Zonder enig spoor van bloedverlies worden er haken in hun benen en/of rug gestoken en als eerbetoon aan die ene god slepen ze, met die haken in hun rug, karren voort.

Ik weet dat het kan. Ik heb zelf ook over kooltjes gelopen. Ik heb daar niet voor hoeven vasten. Maar het is en blijft een ritueel. Maar dit ritueel live zien en zo massaal, zorgde er wel voor dat ik heel even deinsde tussen spontaan mijn middagmaaltijd terugdoneren aan de aarde of vol enthousiasme met mijn camera foto’s maken en volledig opgaan in de sfeer. Het laatste is het geworden. Zie foto’s.

De heftigheid zat hem de afgelopen dagen vooral in het doorleven van emoties. Ik ben geen solodier en volgens mij is niemand dat in zijn kern. De een heeft meer behoefte aan alleen zijn dan de ander. Ik merk dat ik dat goed kan, maar ik mis de afgelopen dagen echt een mannetje waar ik tegen aan kan kruipen om mijn verhaal bij kwijt te kunnen, om even van gedachten te wisselen, even spoony spoony te liggen of om gewoon even mee te lachen. Bovendien zijn mijn moedergevoelens losgebroken.

Afgelopen week zat ik lekker de boel te observeren op straat. Te wachten op bericht welk kindertehuis bezocht moest worden voor een rapport. Een groepje vrouwen en kinderen met gekleurde buckets verzamelden zich bij de waterkraan. Prachtig gezicht. Zoekende door mijn lens, hoop ik op mooie kiekjes. Al gauw raakten een stel kindjes enthousiast. Een klein meisje van hoogstens 3 jaar oud hing meteen om me heen. Blote voetjes, prachtig grote verhalenvertellende kooltjesogen, kapot vuil jurkje en geweldig zwarte krullende haartjes. Als een klein vriendinnetje trok ze mij na een tijdje mee aan d’r vuile handje. Ik verstond geen barst van hetgeen ze vertelde, maar ik werd meegenomen naar haar huis. Een weeshuis. Voor mijn gevoel de zoveelste, maar dit keer voelde het anders. Waarom wist ik toen nog niet. Ik kreeg meteen de vraag of ik iets wilde doneren voor voedsel. Maar ik zei dat ik daar niet van gediend was en later die week wel terug wilde komen. Ik heb voor alle kindjes koekjes gekocht en ben na ontvangst van het visitekaartje weer vertrokken.

Nog geen dag later krijg ik een mailtje van Camille dat het weeshuis Elkanah heet. Dat hij geen antwoord meer heeft gehad en ook niet weet wat het adres is. Dat ik het maar over moest laten gaan. Kippenvel loopt over mijn rug. Ik zit al een week te wachten. Een klein meisje neemt me gisteren mee naar haar thuis en het blijkt het adres te zijn waar we beiden al een week op zitten te wachten. Ik kijk twee keer op het visitekaartje en naar de naam in mijn mail. Toeval bestaat niet en krachten worden gebundeld als mensen echt hulp nodig hebben. Wederom het bewijs.

Ik besluit terug te gaan en dit keer niet als toerist. Dit keer met de pet op van Amaidi. Rapport opmaken of dit tehuis willing is om geholpen te worden. Het kleine moppie staat me al op te wachten. Haar kleine zusje van 1,5 klampt zich onbedaarlijk huilend aan mij vast. De eigenaar van het kindertehuis biedt wel 10x zijn excuus aan. Hij wilde heel graag reageren op de mail van Camille, maar hij had geen geld om naar de mail toe te gaan. Ik krijg een rondleiding door het kindertehuisje en kan alleen maar constateren dat het hier schrijnend is. De kinderen in Udavum Karangal zitten in een gouden kooi. Deze kinderen hebben godverdomme gewoon NIETS! Maar dan ook echt helemaal niets. Er is bijna niets meer wat eten betreft en er zijn wel 50 mondjes te voeden. Het kleine meisje van 1,5 raakt volledig in paniek als ik haar op de grond zet en weg wil gaan. Ik neem haar weer op mijn schoot en ze wordt weer rustig. Als ik vervolgens echt naar de tweede locatie wil gaan, moeten ze met twee volwassenen haar van mij aftrekken. Van de vrouw krijg ik een boodschappenlijstje mee. 2 Zakken rijst, 1 tin Dil, 5 kg Dhal, 20 kg Paste, 2 kg Chilly, 2kg Coriander, 1 kg Garlic. Ik weet niet wat ik zeggen moet en besluit wijs mijn mond te houden. Deze mensen zijn ten einde raad.
Met een van de oudere kinderen loop ik naar de volgende locatie. Daar ziet het er iets beter uit, maar de brok zit al ver in mijn keel. Huilen in hun aanwezigheid zal ik niet doen. Een half uur voordat het donker wordt, zeg ik tegen de eigenaar dat ik genoeg gezien en gehoord heb. Ik vertel hem dat ik de boel graag wil laten bezinken op het strand. Voor mij is dat de beste plek om tot rust te komen. Altijd al geweest. Het zal me nu ook goed doen. Hij en twee kindertjes gaan met me mee. Hij blijft maar herhalen dat hij graag vrijwilligers wil hebben. Dat hij helpende handjes nodig heeft. 1 Maand, 2 maanden, 1 week, 2 weken het maakt hem niet uit, als er maar iemand komt. Hij ziet voor mijn gevoel door de bomen het bos niet meer. Ik heb zijn verhaal aangehoord en kan alleen maar bewondering uitspreken voor zijn kracht en doorzettingsvermogen. Zijn ouders en dus ook hij die in de kaste van de onaanraakbaren zijn geboren, hebben moeten vechten. Hij is door een Christelijke priester in het geheim opgeleid. Onaanraakbaren kregen geen opleiding, krijgen alleen maar de vuilste klusjes te doen. Hij is geen Hindu meer, maar Christen geworden en heeft een opleiding genoten. Kennis is macht zegt ie en hij wil dat de weeskindjes (onaanraakbaren) meegeven. En dit is in het kort dus zijn verhaal. Mij maakt het geen klap uit wie hij is, wat voor geloof hij aanhangt, waar hij vandaan komt. Wat mij wel uitmaakt is dat mensen die zo veel inzet en mensenliefde tonen, niet tegengewerkt moeten worden, maar aan alle kanten geholpen dienen te worden.

Als ik ’s avonds in mijn bed lig, kan ik de slaap niet vatten. Ik heb geen hongergevoel. Ik heb vanavond maar een paar happen door mijn keel weten te wurmen, dus ik zou honger moeten hebben. Ik voel me enorm verdrietig en lig ff flink te jenken. Ik voel me zo vreselijk onmachtig! Ik weet dat een heleboel kinderen het slecht hebben. Ik weet met mijn ratio alles heel goed te bedenken, maar emotioneel ben ik vandaag geraakt. En goed diep ook. Het onbedaarlijk huilende kleine ukkie giert door mijn hoofd. Wetende dat ze haar beide ouders verloren heeft aan de zee (tsunami)… haar anderhalf jaar oudere zusje dat voor haar zorgt alsof het d’r moeder is… deze kindjes horen niet hun eigen kleertjes te wassen, deze kindjes horen zich geen zorgen te maken of ze morgen wel of niet te eten hebben, deze kindjes horen kinderen te zijn, te spelen, te tekenen. Maar geen van die dingen kunnen ze doen. De kindjes van Udavum Karangal kunnen in ieder geval op de schommel. Maar deze kindjes … Wat kan ik doen, waar moet ik beginnen. Ik krijg het maar niet stil in mijn hoofd.

De afgelopen dagen ben ik bezig geweest met het verslag en de foto’s. Aankomend weekend ga ik naar Camille. Ik ga proberen om vrijwilligers hier te krijgen. Deze plek heeft hulp nodig. Alles wat je hier zal doen, betekent een vooruitgang! Maar het belangrijkste is geld en een structureel plan. Waar zijn die miljarden gebleven van die tsunamicollecte? Waar zijn al die vrijwilligers gebleven? Zo heb ik mijn verslag dus ook geschreven. Aangezien beeldmateriaal meer zegt dan 1000 woorden … Geen dramatiek, maar keiharde waarheid.

Sinds een paar dagen zit ik in Pondicherry. Een stad die ongelooflijk overzichtelijk is. Je kan er niet verdwalen. Het is er heerlijk omdat er een windje staat. Het is er heerlijk omdat hier Franse broodjes zijn. Een zaligheid na al dat geroosterde brood met aardbeienjam. Vandaag heb ik een heuse supermarkt gevonden. Ik weet eindelijk een beetje wat een appel moet kosten en vlug heb ik wat prijzen opgeschreven!

Eergisteren heb ik een opname van een nieuwe Bollywoodmovie bijgewoond. Ontzettend lachen die dramatiek. Met een crew van 150 man realiseerde ik me dat je inderdaad de wereld kan kiezen en dus ook de setting waarin je wilt leven. Verhelderend dus en meteen een stuk minder verdrietige emoties.

Lieverds, enorm bedankt voor al jullie reacties. Ik mis jullie fysieke aanwezigheid vreselijk. Ik mis de dansavondjes. Ik mis het ongegeneerd lachen en gek doen. Ik geniet echt enorm hier, maar ik ga thuis steeds meer waarderen. Voorlopig ben ik hier nog niet klaar. Ik ben hier naar toe gekomen om de confrontatie met mezelf aan te gaan. Om fysiek op krachten te komen, om mentaal sterker te worden. Om los te komen van de werkelijkheid die in Nederland heerst. Om andere mensen te helpen. Ik ben er nog niet en ben dus blij dat ik nog een tijdje hier mag verblijven om te genieten van alle processen in en om mij heen.

Loads of love!