Okay guys, just one more time!
Door: Webmaster
Blijf op de hoogte en volg Patricia Christina
28 Oktober 2006 | India, Kovalam
Madurai-Kovalam-Zuid-India. Een dorpje waar de stroom vaker uitvalt dan aan is, waar de wierookgeur zich door de smalle straatjes verspreid, waar hotels 10 meter van het strand afstaan, waar ‘s avonds kaarsjes de straten verlichten en waar vers gevangen vis, kreeft en krab op het menu staan.
Sinds eergisteravond regent het en het is niet meer opgehouden. Water staat tot boven je enkels en straten zijn veranderd in kleine riviertjes. Er drijft vanalles in. Mijn beeldend denkvermogen draait overuren en zorgt er uiteindelijk voor dat ik niet naar de avondtempelceremonie ga.
In Kovalam heb ik een kamertje op 1 hoog. Uitkijkend op een woeste Indische Oceaan. Stront regent ook hier van de dijk. Bepaalt geen lekker bijkleur weer. De schuifdeurtjes staan open en de frisse ochtendgeur en het geluid van de brekende 2 meter hoge golven vullen mijn kamertje. Aan de horizon een tanker. Zou pappa hier ook gevaren hebben?
Wat een heerlijkheid om zo wakker te mogen worden. Mijn aandacht wordt getrokken door 4 groepen van each 30 zingende mannen. Vissen gaat hier nog primitief. Al een dikke 25 minuten kijk ik naar het schouwspel van visnettouwtrekkende mannen die met hun dohti in zee staan en nog steeds zie ik geen net. Als het straks aan land komt, wordt het echt smullen met de lunch en het avondeten.
Na ruim 3 kwartier komt het net. Geweldig zoals het er hier aan toe gaat.
De rust keert weer terug en alleen de golven hoor ik nog. Ik geniet. Met mijn ogen dicht voelt het net alsof iedere golf me schoonspoelt. Het afgelopen jaar trekt als een film aan me voorbij; de oplevering van de mexicosingel, het huwelijksaanzoek, de burn-out, de totale fysieke en geestelijke uitputting, de black-outs, de scheiding, het enorme gat waar ik daarna indonderde en waarbij ik niet ver was van een zenuwinzinking, het maanden vechten om weer boven water te komen, opnieuw verliefd worden en ervaren hoe het is om behandeld te worden als een prinsesje, een nieuw appartement, langzaam aan rust gaan ervaren, de wederopbouw van mijzelf, het weer kunnen genieten van de kleine dingen.
Deze vakantie heeft me veel gegeven. Wat een land. Wat ben ik dankbaar voor de spiegels die zij mij gegeven heeft, wat ben ik dankbaar dat ik bij veel mensen met zoveel warmte en open armen ontvangen ben. Wat ben ik blij met de herinneringen aan de warmte van de armen en handen van onbekende kinderen en volwassenen. Blij dat dit land met zulke grote contrasten ervoor gezorgd heeft dat mijn ui nog meer gepeld is en ik weer een stuk dichter bij mijn kern ben gekomen. India is de katalysator.
Ik voel me goed, meer in balans, gefocust en merk dat het goed is als ik naar huis ga. Mijn unfinished business hier is eindelijk finished.
Afscheid nemen doe ik niet, want ik kom terug. Maar dan wel om vrijwilligerswerk te doen met kinderen en om rond te trekken in het tempo dat ikzelf/wijzelf bepaal/bepalen.
De golven maken me rozig en ik val in slaap. Als ik wakker word stort ik me vol overgave in zee. Oooooh ik voel me net als vroeger in de Golf van Biskaje…. Op onze buiken rollen we met de golven zo het strand op, ik word er steeds beter in en vergeet tijd en plaats. Na onze waterpret stort ik me nog eenmaal in de hassle of India. En dan is het toch echt voorbij. India … I love u.
Hear no evil, speak no evil, see no evil; there is no evil.
Sinds eergisteravond regent het en het is niet meer opgehouden. Water staat tot boven je enkels en straten zijn veranderd in kleine riviertjes. Er drijft vanalles in. Mijn beeldend denkvermogen draait overuren en zorgt er uiteindelijk voor dat ik niet naar de avondtempelceremonie ga.
In Kovalam heb ik een kamertje op 1 hoog. Uitkijkend op een woeste Indische Oceaan. Stront regent ook hier van de dijk. Bepaalt geen lekker bijkleur weer. De schuifdeurtjes staan open en de frisse ochtendgeur en het geluid van de brekende 2 meter hoge golven vullen mijn kamertje. Aan de horizon een tanker. Zou pappa hier ook gevaren hebben?
Wat een heerlijkheid om zo wakker te mogen worden. Mijn aandacht wordt getrokken door 4 groepen van each 30 zingende mannen. Vissen gaat hier nog primitief. Al een dikke 25 minuten kijk ik naar het schouwspel van visnettouwtrekkende mannen die met hun dohti in zee staan en nog steeds zie ik geen net. Als het straks aan land komt, wordt het echt smullen met de lunch en het avondeten.
Na ruim 3 kwartier komt het net. Geweldig zoals het er hier aan toe gaat.
De rust keert weer terug en alleen de golven hoor ik nog. Ik geniet. Met mijn ogen dicht voelt het net alsof iedere golf me schoonspoelt. Het afgelopen jaar trekt als een film aan me voorbij; de oplevering van de mexicosingel, het huwelijksaanzoek, de burn-out, de totale fysieke en geestelijke uitputting, de black-outs, de scheiding, het enorme gat waar ik daarna indonderde en waarbij ik niet ver was van een zenuwinzinking, het maanden vechten om weer boven water te komen, opnieuw verliefd worden en ervaren hoe het is om behandeld te worden als een prinsesje, een nieuw appartement, langzaam aan rust gaan ervaren, de wederopbouw van mijzelf, het weer kunnen genieten van de kleine dingen.
Deze vakantie heeft me veel gegeven. Wat een land. Wat ben ik dankbaar voor de spiegels die zij mij gegeven heeft, wat ben ik dankbaar dat ik bij veel mensen met zoveel warmte en open armen ontvangen ben. Wat ben ik blij met de herinneringen aan de warmte van de armen en handen van onbekende kinderen en volwassenen. Blij dat dit land met zulke grote contrasten ervoor gezorgd heeft dat mijn ui nog meer gepeld is en ik weer een stuk dichter bij mijn kern ben gekomen. India is de katalysator.
Ik voel me goed, meer in balans, gefocust en merk dat het goed is als ik naar huis ga. Mijn unfinished business hier is eindelijk finished.
Afscheid nemen doe ik niet, want ik kom terug. Maar dan wel om vrijwilligerswerk te doen met kinderen en om rond te trekken in het tempo dat ikzelf/wijzelf bepaal/bepalen.
De golven maken me rozig en ik val in slaap. Als ik wakker word stort ik me vol overgave in zee. Oooooh ik voel me net als vroeger in de Golf van Biskaje…. Op onze buiken rollen we met de golven zo het strand op, ik word er steeds beter in en vergeet tijd en plaats. Na onze waterpret stort ik me nog eenmaal in de hassle of India. En dan is het toch echt voorbij. India … I love u.
Hear no evil, speak no evil, see no evil; there is no evil.
-
28 Oktober 2006 - 14:12
Naat:
Hey Trixie,
Straks bijkomen in Nederland en volgens mij wordt dat wel weer even wennen hè.
In elk geval geloof ik dat het kwa regenklimaat wel redelijk gelijk is op het moment.
Ben heel benieuwd naar je foto's, verhalen (irl).
Take Care!
Knuf -
28 Oktober 2006 - 14:43
Mama Mia:
Wat een prachtig afscheid voorlopig van India. Wat heerlijk dat je de ergste ellende achter je hebt kunnen laten en dat je nu gedeukt, maar resoluut vol goede moed gaat beginnen aan een nieuwe toekomst, waar jij zo sterk als een rots (want dat was je vroeger altijd al) wat van gaat maken. Geen remmende factor meer in je kielzog, geen geestelijke mishandelingen en vernederingen meer, zodat je je eindelijk weer eens helemaal kunt ontplooien op de manier die jij voor jezelf wil.Lieve schat we zijn echt ontzettend trots op je!
Geniet nog even van de geluiden, de kleuren en de geuren van je omgeving en voor morgen....en hele voorspoedige terugvlucht.De kikkers en de muizen zitten al op je te wachten.Er kan tenslotte wel weer een kilootje bij!Geniet van de mooie herinneringen.Love and kisses mama Mia -
28 Oktober 2006 - 18:11
Bas, Daan,Julian,Jip:
Lieve Trixxie,
Blij nog een keer van je te mogen genieten. Het is werkelijk prachtig om te lezen. Jammer dus ook voor ons dat het er weer op zit. Toch ben je weer rijker geworden dan dat je voorheen was dus dat is fantastisch. Het is dus niet voorbij want een herinnering is voor altijd en meer waard dan wat dan ook. Zeker als het een mooie is natuurlijk....
We zijn, net als je vader en moeder, trots op je dat het weer een beetje beter gaat en dat allemaal op eigen kracht.
Je bent een toppertje.
Geniet van de herinnering en hopelijk spreken we je weer snel als je weer in holland bent.
Dikke kus van ons.
-
28 Oktober 2006 - 18:20
Heidi:
Wat een belevenissen!
Veel geluk nog eventjes! Lfs Heidi -
29 Oktober 2006 - 07:18
Remon En Inge:
Wij zijn ontzettend blij dat deze reis je gebracht heeft wat je zocht! Die innerlijke rust kun je wel gebruiken! 'Kei goed gedaan!', zoals we dat in het Brabantse zeggen...
Veel liefs van Remon en Inge -
29 Oktober 2006 - 11:13
Mandy:
He Patries,
Wat ik alleen maar kan zeggen: prettig, diep, fijn en geloven!
x,M
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
