Lang leve de burka!

Verliefd tot over mijn oren ben ik. Ik heb hem gevonden. Dit is hem. Hij is prachtig en ik hoop dat we samen oceanen gaan oversteken, binnenwateren gaan ontdekken, nachten gaan doorhalen. Hij heeft een prachtige lijn. Wat zal het heerlijk zijn om door hem verwarmd en beschermd onder de sterren te liggen. Hij snijdt door het water als een mesje door de roomboter. Hij is blauw. Ik ben verliefd op een Winner 11.20… Mijn god, wat is dat een mooie boot…

Gisteren zijn we aangekomen op Vlieland en praktisch naast ons ligt mijn droomboot. Van een wild vreemde zeeman heb ik de uitnodiging gekregen om met zijn boot naar Schotland te varen. Mijn vader heeft de oplossing. Trek een burka aan schat. Paaaaaaaaaaaaaaa

De wereld was de afgelopen dagen klein op zee. Mist was daarvan de oorzaak. Als je dan aan het varen bent en geen wal noch horizon ziet, realiseer je je des te meer dat je je niet tegen dè & je eigen natuur moet verzetten. Dat varen op je eigen kompas het beste is dat je kunt doen. Door te varen in deze omstandigheid word ik nogmaals geconfronteerd met mijn nietigheid. Net als onlangs thuis.

Het gebeurt niet vaak, maar ik werd wakker bij het ontwaken van de natuur. Het tijdstip waarop je de kracht van het grote ontwaken letterlijk voelt. Prachtig. Ik ben getuige van iets moois. Omdat ik niet vaak op dit tijdstip wakker ben, valt het me des te meer op. Ik voel me nietig en enorm groot tegelijk. Ik merk dat ik in een vacuüm getrokken word. Alles lijkt met elkaar verbonden te zijn. Niets bestaat zonder elkaar. Alles ademt en trilt in eenzelfde ‘hartslag’ met daarin een eigen hartslag. En alles is verbonden met elkaar. Mens, dier en al het andere dat leeft en beweegt. Ik realiseer me dat ik kan roeien tegen de stroom in of met de stroom mee, maar dat ik hoe dan ook altijd daar aankom waar ik aan behoor te komen. Ik ben onderdeel van dit grote geheel. Ik ben niet anders dan de boom, de vogels, de bloemen, de paarden die ik om me heen zie. Ik ben niets meer, niets minder dan een wezen dat gevoed wordt door zon. Ik merk dat ik net als de bomen en rivieren een weg zoek om me te ontplooien zoals mijn/de natuur dat wil. Ik heb dus zoals alles wat ik hier zie een eigen en een collectieve hartslag. Een groot gevoel van geborgenheid en opgenomen worden, overvalt me. Ik voel me één en niet alleen. Er bestaat hier geen wil, geen hoofdgekwetter. Er bestaat alleen maar ki en alles is nu! OOOOOH WAT ZALIG!!!

Als ik uit dit vacuüm kom, concludeer ik dat hetgeen ik net heb meegemaakt mijn pet vierkant te boven gaat. Mijn mind bevat het (nog) niet, maar voor mij is het rustige gevoel dat ik hieraan over hou genoeg. Een aantal citaten uit een boek van Paulo schieten door mijn hoofd ‘En is er iets wat we kunnen vasthouden? Alles wat we bezitten, zal eens weggegeven worden. De bomen geven om te kunnen blijven leven, want hielden ze vast, dan maakten ze een einde aan hun bestaan’.

Hetzelfde gevoel van verbondenheid en één-zijn ervaarde ik dus van de week ook op zee. Heerlijk. Uren kan ik over de zee uit kijken. Ik word er vreselijk loom van. Ik slaap ook als een os. Zalig dat gevoel van wiegen op de golven. Ik ben nu al een aantal dagen op pad met mijn oude lui en ik weet nu al niet meer welke dag het is. Typisch een goed vakantiegevoel. Langzaam trek ik me terug uit het maatschappelijk frame waarin ik stiekem toch weer verstrikt raakte. Gauw weer even onthechten!!! Mijn vadertje begrijpt dit goed. Hij heeft niet voor niets jaren op zee gevaren…

Zoals ik al zei, zijn we nu op Vlieland. Voordat we gisteren de haven indraaiden, zagen we nog een zeehond. Oooh jongens, ik ben dan net een klein kind. Totaal geraakt en ontroerd door zoiets natuurlijks. Wil dan het liefst meteen over boord springen om met zo’n beestje samen te zwemmen, ware het niet dat er zo ontzettend veel stroom stond.

Aan de wal spelen hier kindertjes gehuld in zwemvestjes. Schepnetjes die vaak groter zijn dan zijzelf in de handjes. Jeugdsentiment giert dan door mijn aderen. Mijn zusje en ik liepen ook altijd met schepnetjes door de havens te banjeren. Krabben en garnalen vangen. Mossels aan een touwtje en kijken wat er op af komt. En dan vol trots de volle emmer krabben aan pappa en mamma laten zien. Daarna de wal weer op, omdat die beesten de emmer uitkropen en over het dek zo naar mamma’s kuiten kropen. Eenmaal aan wal, dicht aan de waterkant, krabbenraces houden. Uren konden we daar mee vullen. Dagen hielden we ons zo bezig. Daarnaast hadden we dan onze Spuit 11 (Optimistje). Roeien, zeilen, omkieperen, hozen, gewoon in zitten en lezen. Leuk dat het leven in havens nooit verandert. Ik hoop dat ik ooit mijn kindjes dit ook mee kan geven. Leren ontdekken wat er in de zee leeft, leren van de wind en het water.

Waar we morgen naar toe gaan dat weet ik niet. Het hangt af van de wind. Misschien Borkum. En anders, ach, dan blijf ik lekker zwijmelen over die prachtige Winner en ga ik op pad met mijn fotocamera.

Voor nu, de zon komt door. Korte broeken weer en t-shirtjes aan. En lekker de wal op.

Speak to you later. Love.