De laatste dagen

Op het ritme van Toto-I can't hold u back now, trek ik verder naar het volgende plaatsje. Alles in een rustig tempo, zoals het hoort te zijn ... in balans. Ik voel me goed. Opgelucht, een met mezelf en de omgeving. Rust, overgave en vertrouwen. Genietend van de alledaagse dingen. Genietend van het moment. Eindelijk, ik heb het gevonden. Zo was het, zo hoort het. Dit heb ik lang niet gehad, niet gevoeld, maar herkennen doe ik het zeker.
De wereld trekt aan me voorbij, het is een nieuwe dag en een traan van geluk rolt over mijn wang.
Op het moment dat dat gebeurd, begint Van Velzen in mijn oor te zingen met zijn liedje ' Baby get higher'. Heerlijk die synchroniciteit. (Zoek hem maar op, op google en je weet meteen hoe goed ik me voelde)!

Gisteravond, na mijn heerlijke massage, gegeten met Janna, Sahkti en Praim. Buiten onder de sterrenhemel in de achtertuin van een hotel. Sahkti en Praim had ik de avond daarvoor al gezien, toen Charles en ik zaten te eten. Blijkbaar was Sahkti onder de indruk, want, zo vertelde hij mij toen we eenmaal met zijn vieren aan tafel zaten, hij had geen oog meer dicht gedaan. Ik dacht dat ik het niet goed verstaan had, maar voor ik het wist vertelde hij mij dat ik de liefde van zijn leven was, dat ie met me wilde trouwen, een huis op het strand van Mamallapuram voor me wil bouwen, dat hij kinderen met me wil, dat hij graag zijn familie aan me wil voorstellen en zijn stad op zijn brommer wil laten zien!!!!
FIJNE AVOND & EET SMAKELIJK TRIXIE!! O... MY...GOD!!! In wat voor Bollywoord film ben ik nu weer beland? J
Daar zat ik dan, desperately trying 2 change the subject.
Ik deed pogingen hem duidelijk te maken dat liefde, trouwen voor mij iets heel anders betekent dan voor hem. Dat het bij mij zo totaal niet werkt. Maar hoe maak ik iemand duidelijk dat ik alleen met iemand wil samenzijn, huis wil kopen etc. als er sprake is van magie zoals ik die pasgeleden ontdekt heb. Real flow. Dat valt niet uit te leggen, niet te begrijpen, in geen enkele taal. De enige taal die het wel begrijpt is niet de taal van het verstand maar de taal van het hart. Diegenenen die hetzelfde meemaken of meegemaakt hebben, weten exact wat ik bedoel.
De hele truccendoos ging open. Ik had ergens wel met hem te doen, maar NEE, blijft bij mij 9/10x echt NEE. Zeg ik ergens JA tegen, dan ga ik er helemaal voor. Da’s duidelijk toch?
Van het eten was zo ontzettend veel over dat Janna en ik om een bakje vroegen. Netjes ingepakt en wel liepen we terug naar het hotel. Onderweg het doosje achterlatend bij een dakloze. Er werd vreemd opgekeken door beide heren. Zo sociaal als ze tegen “gelijken” zijn, zo godvergeten a-sociaal zijn ze tegen de minder bedeelden. Ik merk dat ik daar niet zo goed tegen kan als mensen zich beter voelen dan de ander. Ik krijg er kromme tenen van en vind het ronduit walgelijk!

Madurai is een heerlijk smerige en drukke stad, waar je volledig geniet van alles wat om je heen ronddwarrelt. Als je net als ik vandaag een beetje plakkerig bent, dan is het heerlijk om 2x per dag te douchen. Dat heb ik dus ook uitgebreid gedaan, nadat ik terug was gekomen van mijn avontuur door de sloppen met een riksha.

Wat ik daar gezien heb, is niet van de lucht. De armoe is intens, de odeur is die van een open riool. Het leven is bikkelhard en de mensen vechten om iedere dag te overleven. Schrijnend om te zien. Vreselijk om te constateren dat deze mensen nog steeds aan hun lot overgelaten worden door de overheid, door de plaatselijke politiek en door mensen als ikzelf. Ik voel me niet onveilig, ik heb geen seconde de neiging om weg te rennen. Nee, sterker nog, ik wil alleen maar bij deze mensen zijn en hen menselijk benaderen ipv als een paria. De behoefte aan touch is enorm. Het raakt me diep om te zien we elkaars handen vast blijven houden en alleen elkaars warmte voelen, als elkaars gelijke, although we live in such different worlds.

Na vanmorgen verlang ik even naar huis. Naar een heerlijke groentenbouillon en een vers geroosterde bruine boterham ingesmeerd met olie, zout, knoflook en tomaat…. Naar op het water zijn met de boot, naar skien, naar rustig zitten in het Clingendaelse bos, naar jullie! Het eten is nog steeds super, iedere keer weer is het alsof een engeltje op je tong plast, ik mis vlees geen minuut, maar my god wat wil ik graag die bruchetta eten!

Dat ik op korte termijn een nieuw thuis krijg, lijkt nu nog zo ver weg. Van de week ben ik nog gebeld door de tafelleverancier dat hij graag mijn tafel af wilde leveren… tja, nog even wachten jong, ik zit in India. Hoe ik verder mijn nieuwe thuis ga inrichten, is voor mij nu op dit moment ver van mijn bed show. Wat ik wel weet is that I do not want my house to be walled at all sides and my windows 2 be stuffed. I want the cultures of all lands 2 be blown around my house as freely as possible. But I refuse 2 be blown off my feet by any!

Vanavond ga ik nog naar een temple ceremony. Ben enorm benieuwd, want het staat hoog aangeschreven hier. Morgen vertrek ik naar Kovalam. De laatste plaats alvorens ik terugvlieg via Doha-Qatar en London. Daar kan ik op het strand liggen, bijkomen en wat bij-eten, want zelfs mijn nieuwe spijkerbroekje zakt alweer van mijn kont!

Lieverds, ik denk niet dat ik nog in de mogelijkheid ben om achter het internet te kruipen. Ik vind het super dat de site zo enthousiast bekeken wordt.

Een hele dikke knuffel voor jullie allemaal, love
Patricia