Foto's

Ik voel me herboren na mijn schoonheidsslaapje. Wat kan je daar van opknappen. Gewapend met een nieuw wc-rolletje stap ik met mijn hindoestaanse reisgenootje in de tuktuk. Ja, die wc-rol gaat ons zeker helemaal naar de andere kant van de stad brengen. De hele dag door, dag in, dag uit is het hier 'hello miss, where u from, what u do, r u married, u got sister, where is friend'... jongens nu even niet. Hou voor deze ene keer je ogen op de weg, ik ben niet in de mood voor deze flauwekul. Ik word er schijtziek van. En in ene weet ik waarom ik aan de race ben.

Heen gaat alles prima, maar terug... Voor het eerst gaat het niet de kant op waar ik naar toe wil. De commissieroute. Naast me begint iemand d'r keel open te trekken, zoals alleen een hindoestaanse in paniek dat kan doen. We staan ook niet helemaal lekker hier. Doodlopend weggetje, krotjes hier en daar, misschien komt het door die geweldige medicatie van mij, maar ik moet mijn best doen om niet in lachen uit te barsten, zoals hier tegen de tuktukman gesproken wordt.
Ik word in mijn zij geduwd ' he zeg jij ook nou eens wat, jij bent wit, naar jou luistert ie wel.' Hu, Dat voordeel heb ik hier nog niet opgemerkt hoor de afgelopen week. Ik kijk d'r aan met pretogen en zeg okay.
We hebben de klassieke fout begaan. 1) Kaartje laten zien van ons hotel. Maar ja de man is analfabeet.2) Hij verstaat geen engels en knikt op alles ja of nee, je weet het hier toch nooit. Tuktuk uit, naar het inmiddels toegestroomde volk gelopen, de meest pientere eruit gezocht en gezegd dat we naar ons hotel moeten. Intussen zit ze nog steeds te bletten en heeft mijn inwendige lach plaatsgemaakt voor plaatsvervangende schaamte. We blijken maar 2 minuten van ons hotel verwijderd te zijn ...
De rest van de middag heerlijk in een museum en tempel rondgehangen. Heel India wil op de foto. Het gaat ze er niet om dat ze de foto krijgen. Ze willen er alleen op komen en meteen zien hoe ze erop staan.Geweldig toch als je met zo weinig zo enorm blij kan zijn. Dit is voor mij puur/echt vermaak.
Om 17.00u ben ik terug. Effies een wasje doen, want inmiddels heb ik geen schone draad meer aan mijn lijf. Om 19.00u staat Charles aan mijn deurtje. Ha borreltijd!
In de bar kom ik er wederom voor de zoveelste keer achter dat ik in een mannenwereld zit, waar de vrouw niet als vol wordt aangezien. Ik ben de enige en Charles en ik worden in een hoekje gezet. De lampen in de bar zijn gedimd. Ik ben blij dat ik hier met een Indier zit. Alleen upperclass vrouwen drinken alcohol en komen in de bar. Hoe staat dat dan nu met mij ... oooh u r upperclass so they don't mind. We bestellen beiden een whisky. Een goeie, want hij is lekker zacht. Steeds meer kom ik te weten over dit land en mijn drang om hier evt. te gaan wonen neemt niet toe, eerder af.
Het leven is hier nu nog gecompliceerd, hangt vol met gedragsregels & -codes. Als ik Charles observeer waar ie zich allemaal druk om maakt, met wie die allemaal (on)bewust rekening houdt, vraag ik me af, als vrijgevochten westerse, of ik werkelijk gelukkig zou zijn en me niet als een Ganesha in een porseleinkast zou voelen.
Aan de andere kant stukken de welleducated men hier van de romantiek en weten ze het hout wel op het vuur te gooien... maar goed. Ik hou van zeilen, sterretjes kijken, van het strandleven met vriendjes en vriendinnetjes, reizen, muziek maken, dansen, muziek luisteren op een avond met een wijntje in de hand samen op een kleedcje, lekker door de bossen lopen, heerlijk lezen, lekker eten met zijn allen, mijn eigen werk hebben, niet ondergeschikt gedrag vertonen, behoud graag mijn eigen individualiteit en karakter en ik hou van SCHOON... dat alles is hier nog niet... Pap & mam, geen maharadja voor jullie Trixie, ik kom gewoon lekker naar huis en ga alleen terug om vrijwilligerswerk te doen of om vakantie te houden.
Volgens mij is jullie wens verhoord! hihi

Weer terug op mijn kamertje kom ik erachter dat de stopcontacten een special treatment behoeven. In de lift naar beneden staat een Indier met blauwe ogen me zeer aandachtig op te nemen. 2m2 is dan toch wel krap. 5,4,3,2,1 ooooh ik ben er...Ik mag eruit. Bij de receptie vraag ik of ze iemand naar mijn kamer willen sturen. Vanuit mijn ooghoek zie ik de blauwoogige indier mijn kant opkomen. Ik dribbel gauw naar de lift, maar die staat helaas op 8. Would ulike 2 drink some coffee with me? Hij vraagt het wel 3x. Nee, ik ben moe en ga slapen. Ik weet niet wat het betekent hier als je op de coffee wordt gevraagd, maar door jaren zo lekker naief geweest te zijn, ga ik er nu maar niet op in. Gelukkig, de lift is er. Ik wens hem een fijne nacht. Deurtjes gaan dich en so mine.

Ik heb vandaag geslapen tot 14.30u. Mijn god, dat is echt onwijs lang geleden. Ik doe nu mijn uiterste best om foto's op het net te krijgen. Ik ben inmiddels al 2 uur bezig en het lukt niet zoals ik wil. Over 2 uur krijg ik een heerlijke ayuvedische massage. Kijk er enorm naar uit. Vanavond met Janna mijn ukrainse reisgenootje lekker eten samen met 2 indiaase collega's. Word denk ik wel enorm leuk.

Jongens, thanks voor de bellytips. Ik zit inmiddels driftig alles in te nemen en te poeren op de punten... Het is lang niet meer zo erg als gisteren....

Een hele dikke kus en tot gauw. Trixie