Schoonste plee van India

THIS MESSAGE HAS ITS TRANSLATION BENEATH!

Lieve Sis Lisa, thanks voor je lieve berichtje. Ik hoop dat alles lekker gaat met je. Een hele dikke kus voor jou en ik hoop dat je lekker geniet van het rondtoeren in het karretje!!!

Deb en Mel, champagnedames! WAT DOEN JULLIE MIJ AAN. Een bubbelsparty zonder mij. Dat kan echt niet. Ik mis jullie!!!!!!!!!!!!! 1 ding staat vast, ik kom naar huis. Ik blijf hier niet!

Jet, Mich: Geniet van jullie welverdiende vakantie. Een hele dikke kus!!!!!

Pap, mam: zijn jullie al een beetje uitgewaaid? Misschien dat het niet warm genoeg voor jullie is geweest. Wellicht dat jullie hier kunnen opwarmen. Het is hier namelijk best aardig qua temperatuur ;)

Saqipie!!!! Ik hou me in hoor met betrekking tot de wulps gekleede dames!! Alles goed met je?
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ken je dat gevoel. Dat gevoel dat je echt een poepje moet laten, maar weet dat je dat beter niet kan doen. Wetende dat als je het wel doet, dat je broek vol loopt… Ik liep op straat en kon echt voor mijn gevoel de langste scheet ooit maken, maar durfde het gewoonweg niet. Ik was zo trots dat ik al bijna twee weken zonder enig schrammetje of krampje in dit land rondliep. Maar net als iedereen, kom ook ik in dit land aan de beurt.

Ik was blij als een kind dat ik droog het hotel bereikt had. Die kringspieroefeningen van Anoushka kwamen me enorm goed van pas. Maar gebruik maken van mijn weeceetje kon mooi niet. Eén van de personeelsleden kwam met paniek in zijn ogen op me af gerend.

‘Miss, miss, waterexplosion in your room. Like tsunami. Come. Hurry.’

Als ik de trap met geklemde billen opspurt, hoor ik het watergeraas al. In mijn verbeelding staat het water al tot het plafond. Maar het valt mee. Er is alleen een warmwaterleiding geknapt en het water spuit met volle kracht alle kanten op. Tja wat de waterleiding nu wel kan doen, kan ik niet. Mooie symboliek. Mijn badkamer van 2x5 is van vloer tot plafond drijfnat. Mijn krampen zijn verdwenen en hebben plaatsgemaakt voor een glimlach. Miss, do you want to change room? Nou nee, deze kamer is nou zo schoon, dat hoeft echt niet hoor! En zo word ik even later getuige van Indiaas vakmanschap en teamwork. Ik zit zenuwachtig op mijn bed te wiebelen en wacht met enig ongeduld totdat ze klaar zijn. De paniek die zij in hun ogen hadden staan, staan nu in de mijne. Ik focus me op wat er in de badkamer gebeurt en probeer mijn problematiek te vergeten. Niet veel later zit ik op de schoonste plee van heel India. Wat een opluchting.

Vandaag ben ik nog steeds appelig. Gigantische koppijn en daarnaast ook nog eens ongesteld. En wel weer zo’n periodiek als ik 1,5 geleden ook had. Mam ik mis je nu echt. Ik kan amper op mijn benen staan van de misselijkheid en de krampen. Het personeel van het hotel is ontzettend lief voor me. Een van de obers komt met een kommetje heet water en gooit er wat lijkt blijkt Vicks vaporub in. Ik moet stomen van hem. Daarna wrijft hij mijn voorhoofd en slapen in met Vicks. Dat moet helpen tegen de hoofdpijn. Zo lief. Daarnaast eet ik gauw twee Saridons. You will feel better this afternoon. Drink lot of water miss. En hij verdwijnt weer.

Het zachte koude briesje van vandaag verkoelt enigszins mijn plakkerige lijf. Gisteren was het voor mijn gevoel minimaal 38 graden met een luchtvochtigheid van 90. Vandaag is volgens mij niet warmer dan 32 graden en de luchtvochtigheid absoluut minder. Beter uit te houden dus. Vivek belde vanmorgen nog om te vragen wat mijn plannen waren. Toen hij hoorde dat ik niet lekker was, vroeg ie meteen of hij vanuit Chennai moest komen om me te verzorgen. Als ik hulp nodig had, dat hij een auto en een dokter zou sturen. Hetzelfde geldt voor Imrhan van een van de winkels hier. Udavum Karangal (helpende handen) genoeg. Ik hoop dat ik me morgen beter voel. Morgen om 7 uur word ik opgehaald om naar Kanchipuram te gaan. Tempels bezoeken. Er mag wel weer iets cultureels gebeuren na al dat socializen van van de week.

De afgelopen week heb ik niet veel gedaan. Ik heb wat kindertehuizen bezocht in Mamallapuram. Plezier gemaakt met kinderen daar. Gekke bekken competitie is toch wel mijn favoriet. Met hulp van Julie een reisprogrammaatje in elkaar gezet. Ik ben naar het Aidsvoorlichtingscentrum geweest. Eind augustus begin september ga ik met een van de socialworkers op veldexpeditie. Ik heb me voor 150 rps eens flink mijn rug en nek laten masseren. Ik heb veel gezwommen en geslapen aan de rand van het zwembad. Want tussen 1 en 3 is het bijna niet uit te houden dus siesta. En de overige uurtjes gevuld met praten met Imrhan en zijn neven en andere mensen die ik hier tegenkom.

Door veel te praten, leer ik veel. Of ik wat aan die kennis heb op lange termijn weet ik niet. Maar genieten doe ik wel. Ik zie heel duidelijk de verschillen tussen hoe de mannen hier omgaan met vrouwen en hoe de mannen dat in Nederland doen. Ik ga steeds meer houden van Nederland. Ondanks dat dit land zich ontzettend snel ontwikkelt en dan ook echt heel snel. Ben ik blij dat ik in Nederland ben opgegroeid. Imrhan wil me dolgraag Kashmir laten zien. Bergen, zon, frisse lucht, sneeuw… dingen waar ik nu wel naar verlang. Door ook te praten met Imrhan ben ik erachter gekomen dat we in de kern graag hetzelfde willen, maar praktisch is dat toch anders. Als hij kinderen zou krijgen dan hoopt hij eerst op een zoon en daarna op een dochter. Als hij een dochter zou krijgen in Nederland, zou hij meteen terug gaan naar Kashmir. Hij zou haar nooit in Europa willen laten opgroeien. Na 10 minuten doorvragen, kom ik erachter dat hij vindt dat meisjes in Europa teveel blootgesteld worden aan mannelijke aandacht en dat ze daardoor voor het huwelijk dus al veel contact hebben gehad en dat het niets te maken heeft met opvoeding. Het is zo, want hij heeft dat gelezen. Ik krijg het niet voor elkaar om hem duidelijk te maken, dat het aan de opvoeding ligt en wat je je kinderen meegeeft. Dat onthouding uit de snoepwinkel, juist de reactie opbrengt die je niet wilt. Voor zijn zoon zou het niet uitmaken. Die zou daar wel mogen opgroeien. Maar zijn dochter word dan onder het toeziend oog van zijn moeder in Kashmir opgevoed …

Of het overbezorgdheid, starheid of gewoon zijn kijk op opvoeding is, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik graag datgene meegeef aan mijn kinderen/dochters wat ikzelf ook heb meegekregen aan vrijheden en rechten. Of eu pap, was dit nog maar het begin: die stalen rossen en die ongebruikte loveboat afgelopen zomer????? Hiihihihihi

Aankomende week vertrek ik naar pondicherry. Dinsdag word ik met de taxi daar naar toe gebracht. De dame trekt weer verder. Volgend weekend zit ik bij Camille in het guesthouse. Gisteren had ik hem nog even aan de telefoon en hij vertelde dat hij aan de bbq zat. BBQ mijn hemel, dat klinkt lekker!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik heb inmiddels een Indiaas telefoonnummer nml. 9962366009.

Voor nu, ik ga proberen iets naar binnen te werken. Misschien dat mijn grote vriend er weer is. Van de week zat ik te lunchen. Ik hoorde al een tijdje gerommel 1 meter onder en naast me. Net op het moment dat ik een hap wil nemen, verschijnt er op een halve meter van mij vandaan op oog- en bordhoogte een koeienkop. Daar zat ik dan met mijn nieuwe tafelgenoot! Dit is waarom ik zo van India hou!

-----------------------------------------
Do you know that feeling. The feeling that you really have to release something, but you better not do it. I was walking on the streets and suddenly that feeling came up. I was so proud that I was able to be in this country without having anything for almost 2 weeks. But just like everbody, nobody escapes a Delhi belly in India!

I was happy as a child I reached the hotel dry! Some sphincter excersises of Anoushka were really helping. But I couldn’t use my toilet immediately. One of the staffmembers of the hotel run into me in total panic.

‘Miss, miss, waterexplosion in your room. Like tsunami. Come. Hurry.’

As i walked on the stairs with my bumb shut, i heard the water. In my imagination water was already to the ceiling. But I was lucky. Only the hot watertube was broken and water was spreading around very quickly. I was a bit jealous with the tube, because he could do, what I couldn’t. My bathroom of 2x5 was totally wet from floor to ceiling. My crambs were disappeared and made room for a little smile. Miss, do you want to change room? No, thank you, this room is clean. It’s really not necessary. A few minutes later i become witness of real Indian teamwork. Nervously wobbling on my bed, waiting with some impatience until they are finished. The panic which stood in their eyes first, is now slowly appearing into mine. I have to focus on what they are doing in the bathroom and try to forget my colonproblems! Not long after, I am sitting on the cleanest toilet of whole India. What a relief!

Today i feel a bit sick. Terrible headache and besides that also having my period. And it’s a period like I had 1,5 year ago also. Mum I really miss you right now! I can hardly stand on my legs because of the illness and crambs. The staff of the hotel is very sweet to me. One of the waitress brought me a bowl with hot water with some Vicks in it. I had to steam of him. After that he rubs my head with Vicks. This will get rid of headache. So sweet. I eat some aspirins of myself too. You will feel better this afternoon. Drink lot of water miss. And he disapears.

The cold soft wind of today cools my sticky body. Yesterday it was (for my feeling) min. 38 C with humidity of 90%. Today it’s less hot, only 32 C and humidity absolutely less. Better to cope with. Vivek called this morning to ask what my plans were. When he heard I wasn’t feeling well, he asked immediately to come out of Chennai to take care of me. If I needed some help, he would sent a car and doctor. The same help came from Imrhan. Udavum Karangal (helping hands) everywhere. I hope I feel better tomorry. At 7 I will be picked up to go to Kanchipuram. Visiting some temples. Some kind of cultural thing is preferred after so much socializing.

The last week I didn’t do much. I visited some orphanages. Made joy with the children. Funny faces is one of my favorite thing to do. I’ve been to the AIDScentre. End of August, beginning of September I will join some socialworkers. I have given myself a good back and neckmassage . I have been swimming and sleeping a lot. And the other hours i spent talking with Imrhan and his cousins and other people I meet.

By socializing so much, i learn a lot. If I need this knowledge on the long term, I don’t know. But I do enjoy it now. I am loving Holland more and more each day. I am glad I am raised there. Imrhan loves to show me Kashmir. Mountains, sun, fresh aire, snow… I am longing for that. By talking with him I discover again that we do not differ in the essence, but in practise we do. As he is receiving children he is hoping to get a son first and second a daughter. If he receives a daughter in Holland, he would go back with her to Kashmir. He would never let her grow up in Europe. For his son there is no difference. If it is his way to protect his babygirl or just the way he wants to raise her, I really don’t know. What I do know is that I want to give my children/daughters what I have been given as freedom and rights. Or daddy, was it just the beginning this summer: me sleeping between the iron horses and the unused loveboat! J

Upcoming week I go to Pondy. Tuesday a cab will bring me there. The lady goes further. Next weekend I meet Camille at his guesthouse. When I talked to him on the phone, he was having a BBQ. Man that sounds like heaven!

Meanwhile I have an Indian phonenumber which is 9962366009.

For now, I am trying to have some food. Maybe my big friend is there too. Last week I was having lunch. I heard some noise 1 mtr. under and besides me. Just when I wanted to take a piece, a cowshead appears half a mtr from my head and plate. I gained a new friend. This is why I love India!