If you can dream it, you can make it

This message has a translation beneath.

Kimmie, skattie, wat ben je ook een engeltje. Ik ga morgen terug naar Mamallapuram voor een diepere check van deze organisatie. Ik wil inzicht hebben in de boeken en hoe ze financiën regelen. Zodat als er geld komt vanuit nederland, dat ik ook zeker weet dat het goed geregeld is... ik laat je meer horen zodra ik meer informatie heb. Wel weet ik dat alle hulp nodig is die ze kunnen krijgen, dus ieder eurootje is hier welkom!!! Dus ... waarschijnlijk aankomende maandag heb ik een helderder beeld en kan ik je datgene vertellen wat je nodig hebt. Je mag me altijd bellen op het telefoonnummer dat ik in een van de vorengaande blogs heb vermeld. Het tijdsverschil is: 3,5 uur later.



………………………………………………………………………………………………

I don’t know where I am going
It’s an unfolded sky
I don’t think I even really know
What I am feeling inside
Life is so uncertain
You can’t say what’s in store
This is deeper, farther, higher
Than I’ve ever been before

I am flying blind
Where ever life may take me
Letting go and I don’t care if I fall
I close my eyes with you all inside me
Follow faith and let it guide me
Tonight I leaving all my fears behind
I’m flying blind

I won’t question tomorrow
It’s a mystery to me
I just know when life touches me
I know this is where I wanna be
It’s a risk worth taking
Play with my heart, put my cards on the table, put my head up in the clouds

I’m flying blind
Where ever life may take me
Letting go and I don’t care if I fall
I close my eyes with you all inside me
Follow faith and let it guide me
Tonight I’m leaving all my fears behind
I’m flying blind

Close my eyes with you all inside me
I follow faith and let it guide me
Tonight I am leaving all my fears behind
I’m flying


En die insteek was nodig na alle emotionele indrukken in Mamallapuram. Ik had een grote behoefte aan plezier. Een mindsettingsshift. En zo het geschiedde in een oogwenk.

DORST. IK HEB ZO’N DORST!

En zoals het tot nu toe met veel dingen bij mij werkt, helpt ook hier de kosmos graag een handje mee. Een piepklein huisje verschuilt zich achter een twee keer zo groot uithangbord met daarop allerlei vruchtensappen. Ooooh verse sappen. Zalig, net wat ik wenste en dat voor het bijna niet in Euro’s uit te drukken bedrag. Dat wordt hem. Maar als ik dichterbij kom zie ik naast het huisje, het Pest Control Centre met allerlei zieke mensen. Euh, ik denk dat ik maar even doorloop, voordat mijn darmen weer op hol slaan.

Ik zit op het moment helemaal in de trouwerijen. Wie had dat een jaar geleden gedacht, dat ik nu vol plezier en genot daar naar toe ga. Twee dagen geleden heb ik een trouwerij meegemaakt van een Moslim stelletje. Prachtig. En wat een eten. Heerlijk vlees met rijst, geserveerd op een bananenblad. Ook hier geen bestek, maar mijn eigen vingers als trouw werktuig. En al die ogen die kijken hoe ik het eten naar binnen friemel. Ze zijn verbaasd. You eat very good with fingers. JAAAAAAAAAAAAA GELEERD VAN MIJN OUDERS! Not Hahaha Pap en mam, jullie opvoeding is echt op eetvlak totaal mislukt hoor. Samen met Jet zat ik altijd al te klieren met eten (al was het alleen maar om papa en mama op de kast te krijgen), nu mag het en ga ik ook helemaal los! Vanaf nu bij Casa Trixie eten op een bananenblad zonder bestek. Scheelt trouwens ook in de afwas.

Zaterdagavond weer een bruiloft. Nu een Christelijke en wel van hele rijke mensen uit Kerala. Op de een of andere manier ben ik hier meer met mijn uiterlijke verzorging bezig dan in Nederland. Ik kom op de verzorgingsmomenten tot rust en lekker bij mezelf. Babu vertelde mij dat het verstandig was om een sari aan te doen. En dus shop ik met veel plezier in Pondy rond. Ik koop kleertjes voor de kindertjes in het Elkanah kindertehuis. Uiteindelijk vind ik een mooie sari voor mezelf. Ik weet er nog 50% discount vanaf te praten ook. Er is alleen 1 maar. De blousjes die erbij horen zijn niet op mijn prille tietjes gemaakt. Alles te krap. Babu regelt bij een vrouwenklerenmaakster dat mijn topje gemaakt wordt. Voor 150 rps handgemaakt en perfect zittend. Ook hier moest er twee keer gemeten worden voordat ze echt geloofde dat ze het juist had. Tja, en ik ben al 1,5 maat geslonken. Na mijn middagmaaltijd heb ik een heerlijk schoonheidsslaapje gedaan. Oooh zo lekker. Vervolgens hobbel ik om 17.00u weer naar een restaurantje. Eten hoef ik hier niet alleen te doen. Ook nu weer zo aanspraak van allerlei leuke Indiaase mannen die mij uitnodigen voor feestjes. Waarschijnlijk is het heel normaal om overal mee naar toe genomen te worden, maar ik ga er niet op in. Zeker niet als het feestje om 22.00u pas begint. Tja, bange schijterd of niet. Ik ben alleen en versta wel iets Tamil maar bij lange na niet alles.

You like to join me on party tonight madamme?

Tempting but no! I need to go to make-up at 6. Having a wedding tonight.

Het netwerk van helpende handjes is ongelooflijk. Mijn sari en blouse liggen al klaar bij de beautysaloon. Juweeltjes die ik mag lenen ook. Mijn armbandjes neem ik zelf mee. De avond begint al in te treden als ik langzaam het vuile trapje oploop. vanachter een gordijntje hoor ik alleen maar gegiechel en Tamil. Als ik het gordijntje opzij schuif zie ik allerlei starende blikken.

Aaah, you friend of Babu. Sit. Help you 10 minutes.

Mooi dat geeft me de tijd om de boel hier een beetje te observeren. Op een stoel ligt een meisje te kermen. Haar oksel worden gewaxed. Haar wenkbrauwen ge-epileerd. Tja, mijn wenkbrauwen wilde ik ook doen, maar het gaat hier met een touwtje. Blijkbaar erg pijnlijk, want het meisje heeft tranen over d’r wangen lopen.

En dan ben ik. Voor ik het weet, ligt ook mijn hoofd naar achteren. Met de snelheid van het licht, ben ook ik een deel van mijn wenkbrauw kwijt. Ik schrik me zo rot, dat ik bijna de stoel uitspring. You like?, vraagt ze met een wiegend hoofd. Ik kijk haar aan met betraande paniekogen. Nee, wil ik uitschreeuwen. Je had wel even mogen zeggen wat je ging doen. Ze wacht mijn antwoord niet af en gaat driftig verder met het touwtje. Ik kan niet meer terug. Als ik nu opstap loop ik echt voor schut. Ik had me opgemaakt, maar mijn make-up is totaal uitgelopen als ze klaar is. De meisjes die ook ‘slachtoffer’ zijn, kijken me begrijpend aan. Once in a lifetime experience hè! En ik kan alleen maar Yes antwoorden.

Maar alles wordt goed gemaakt. Ik wordt opgemaakt. Mijn haren worden gevlochten en afgemaakt met Jasmijn. Heerlijk verkoelend zijn die bloemetjes. Geur is zalig. En dan word ik ingesnoerd in mijn sari. De metamorfose is compleet met de bindi, de kettingen, enkelbandjes, teenringen en de armbanden. Ik voel me als in een sprookje en krijg alleen maar complimenten. Is Babu your boyfriend? Ik schrik er niet meer van, maar zeg dat ik een vriendje heb in Nederland. Ze geloven me niet. Op alles ben ik sinds kort voorbereid. Zodra ik namelijk in Mamallapuram aankwam, heb ik een foto laten ontwikkelen. De enige foto waarop ik trouwens sta in een innige omhelzing met een man, nml die van Martijn en mij. Helaas geen ander beeldmateriaal en ik voel me er ergens ontzettend rot bij dat het juist hem is. Pas op het moment dat ik hen de foto laat zien, geloven ze mij. Zo werkt het hier in India. Ik moet een vriendje hebben of getrouwd zijn. Over scheiden moet je hier al helemaal niet beginnen. Dan ben je als vrouw helemaal niets meer. Geen vriendje, betekent een onophoudelijke stroom van aandacht en vragen waar ik niet altijd op zit te wachten.

Ik reken af en loop in mijn nieuwe outfit naar buiten. Ik heb moeite met lopen en moet mijn loopstijl aanpassen tot zeer kleine charmante pasjes. Achter me is een harde knal te horen; een brommertje is achterop een tuktuk gereden. Hihi. Babu weet niet wat ‘ie ziet en wil meteen weer de studio in voor foto’s. Zodoende beland ik weer voor de camera. You look like bramaans woman. You are so pretty! Ja ja, kom we gaan naar de bruiloft. En zo zitten we even later in een tuktuk. Op naar de bruiloft. You look like Bollywood woman. Hemeltje lief. Wat een complimenten. Dat ben ik niet gewend hoor. We houden t toch wel even vriendschappelijk he Babu!

Deze Christelijke bruiloft is immens groot. Het is niet zoals in Nederland dat je beknibbelt op gasten en geld. Nee trouwen is hier geen feestje voor 100-500 man. Nee, op dit feestje zijn ongeveer 2000 man. De hoeveelheid eten is ongekend. En dit was alleen maar de receptie. Bij ons is de receptie zonder eten. Hier staan complete buffetten klaar. En werkelijk niemand wordt uitgesloten.

Op het feest gaan mijn gedachten weer op de loop met me. Christelijk, Moslim, Hindoestaans huwelijk… wat is er eigenlijk voor verschil? Ik zie alleen maar een verschil in traditie-invulling, maar is het niet zo dat we uiteindelijk allemaal uit dezelfde bron komen en naar hetzelfde verlangen? Is het niet zo dat zowel Jezus, als Mohammed, als Krishna, als Boedha uit dezelfde bron wisten te putten, maar dat alleen hun volgelingen er zo’n verschil in maakten dat we vandaag de dag nog steeds complete oorlogen hierover kunnen voeren? Sommige mensen spreken over onaanraakbaren? Hebben ze in de gaten dat ze verre van ontwikkeld zijn hoe hoog ze ook in de kaste zitten, hoe goed ze schijnbaar op schoolgebied ontwikkeld mogen zijn? Hebben we allemaal in de gaten dat we dezelfde lucht in- en uitademen? Hebben we in de gaten dat dat iets geen onderscheidt maakt en de zon ieder zaadje beschijnt om te groeien en voedsel te worden? Het water over ieders akker loopt en ook hier geen onderscheid maakt! Wanneer is het zo ver dat we eindelijk allemaal over onze gesettelde gedachten heen kunnen kijken en zien dat het uiteindelijk niets uitmaakt. Wanneer zijn we zo ver ge-evolueerd dat we geen kerk, geen moskee, geen weet-ik-veel-wie meer nodig hebben die tegen ons zegt wat we moeten geloven in x en wat we moeten doen anders kom je terecht in y. Wanneer kunnen alle geloven bij elkaar komen op één kussen zonder gevecht omdat het zo kan en mag zijn?

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb niets tegen stromingen in het leven. Helemaal niet. Ik denk zelfs dat door gebed, meditatie of wat dan ook, je uiteindelijk inzichten krijgt. ik heb niets tegen rituelen, want ook ik heb de mijne. Ik vind het alleen zo jammer dat het buiten het individu gelegd wordt en niet in de persoon zelf gezocht wordt …

Na een paar uur is het feest voorbij. Het is al uren donker buiten. Babu pakt zijn brommer. De auto is nodig voor alle filmmaterialen. Als een echte Indiase dame zit ik achterop de brommer. Hij scheurt en toetert als ieder ander door de straten van Pondicherry. Mijn sari en haren wapperen door de snelheid. Heerlijk die verkoeling. Bij het tempeltje doet ie nog gauw een knikje. Oooh man, hou je handen aan het stuur! De brommer stopt keurig voor het hotel. Ik zeg hem dat ik morgen de spulletjes terugbreng.

De receptionist staat me al op te wachten. Ik had een tijd afgesproken en ben precies op tijd binnen. Eenmaal op mijn kamer begin ik met uitpellen. En bij iedere laag die ik afdoe, word ik van brahmaan woman weer langzaam Patricia. Na een lange hete douche zijn ook de laatste make-up resten verdwenen. Moe en met een ontzettende smile op mijn gezicht val ik in slaap.




If you can dream it, you can make it.

And this kind of setting was necessary after so much emotional impressions in Mamallapuram. I was desperately looking for some joy. A mindssettingsshift. And so it happened in a sec.

Water. I need water!

And as always, also this time the cosmos is helping me. A real small house, hidden behind a twice as large marketing board which is telling I can get fresh fruitjuices here. Ooooh delicious fruitjuices for almost nothing. This is it. But as i come closer i see next to this little shop the pest control centre. Euh, I think I walk a bit further, before my colon starts rebelling again.

At the moment I am totally into weddings. Who would that expect a year ago. I enjoy it so much. A few days ago I had a marriage of a Muslim couple. Beautiful. And so much food. Rice with meat, served on a bananaleaf. Also here I needed to use my hands. And al the eyes were staring and wondering if i will manage. They are surprised. You eat very good with fingers. JAAAAAAAAAAAAA My parents tought me! Not Hahaha mum and dad, your education here totally flopped. Together with Jet I was always fooling with the food (to see how fast we could get mum and dad angry), but now I am allowed and I am totally enjoying it. So from now on, if you come eating at Casa Trixie, you will get a bananaleaf and no knife and fork.


Last Saturday again a wedding. Now a Christian one. One of very rich people of kerala. Somehow in this country i enjoy spending time taking care of my face, feet etc. I fee more in peace. Babu told me it was nice to wear a sari. And so I shop with lots of pleasure in Pondy. I buy cloth for the kids of Elkanah. Finally I find a beautiful sari. I am able to get 50% discount. There is just one but. Only the blouse is far to small for my little boobies. Babu manages a ladytailor for my little blouse. For 150 rps handmade and perfectly fitting. Also this time twice measuring, because they don’t believe they’ve noted it right the first time

After my afternoonmeal I start my nappie. After that I slowely walk to a little restaurant. I never have to eat alone in India. Also this time lots of attention and invitations for parties. Obviously its very normal to be taken everywhere, but this time I do not answer it. Especially when a party starts after 22.00 o’clock. Yeap maybe I am a bit of a chicken, but as I am travelling alone and I do understand a bit tamil but not all, it’s better to think twice than rush into something.

You like to join me on party tonight madamme?
Tempting but no! I need to go to make-up at 6. Having a wedding tonight.

The net of helping hand is incredible. My sari and blouse are already in the beautysaloon. Jewellery also. My bangles are in my bag. The evening slowely falls in as i walk up the stairs. Behind a little door I hear women giggling and talking Tamil. As I enter I see only staring eyes.

Aaah, you friend of Babu. Sit. Help you 10 minutes.

Nice, that gives me some time to observate. On a chair a girl is screaming. Her body is waxed. Her eyebrows are done too. I would like to do mine to, but with a little rope. It looks like it’s hurting a lot, because tears run down her face.

And than it’s my turn. Before I know it, my head is pushed into the chair. With the speed of the light, I also lost a peace of my eyebrow. I am so shocked that I almost want to jump out of the chair. You like?, she’s asking with a wobbling head. I look at her with watery paniceyes. ‘no’ is what i want to scream to her. You could at least tell me what you were going to do. She doesn’t wait for my reply and goes back to her work. My eyebrow. I can’t go back anymore. I had already done my make-up, before entering this beautysaloon. But when the lady is finished my face looks black. The other victims are looking to me with understandment in their eyes. Once in a lifetime experience hè! And I can only reply with Yes.

Everything is rewarded. My make-up is done. My hair is done and finished with little Jasmin flowers. They are cooling my neck and back. The smell is gorgeous. Finally I am in my sari. The metamorfose is complete when the bindi, neck- and ankle, toerings and bangles. I feel like I am living in a fairytale and only receive compliments. Is Babu your boyfriend? I am not surprised anymore and tell I have a boyfriend. I show them the one and only picture which is ever made of me in a very warm hug with a male, martijn and me. The asking is stopped. If I did not show this picture and did not pretend I have a boyfriend this would mean a long conversation and that’s what I do not want.

I pay the woman and walk outside in my new outfit. I have a little bit trouble with walking. And have to change my walkingstyle into little charming steps. Behind me a loud bang; a little bike drives into a tuktuk. Hihi. Baby doesn’t know what he sees and wants to go to his studio immediately. Again I am standing in front of the camera. You look like Brahmans woman. You are so pretty! Yes, yes, shall we go to marriage? And so after a few minutes we are in the tuktuk on our way to the wedding. You look like bollywood woman. Oh my god. What a compliments. Something I am not used to. We are just friends hè Babu, you know I have boyfriend!

This Christian marriage is huge. It is not as in Holland where we have to make a shift between gasts and money. No, marriage here isn’t a party for just 100-500 people. No, at this party are at least 2000 people. The amount of food is unbelievable. And this is only the reception. When we have a reception it’s most of the time without food. Here it is with complete buffets. And really nobody is excluded. That's how I want my marriage!

On the party my mind starts to make tricks on me again. Christian, Muslim, Hindoe marriage… what’s the difference? I only see a difference in tradition. But isn’t it that we all are coming from the same source and we all long for the same thing? Isn’t it that as well Jesus, as Mohammed, as Krishna, as Boedha had the same access to the same source and that only their followers made differences in the interpretation? Such differences that we still fight until today! Some people speak of the untouchables? Do they have any idea how far they are away of being developed/educated? Do we all know, we are breathing the same air? Do we all understand that that something doesn’t make a difference and that the sun shines on every seed to become food for everybody? That water goes on everybodies land and also here not making a difference! When is it finally the time, that we can look behind the barriers in our mind. That we all see that there is no difference. When are we finally so far that we do not need a church, a mosque or whom or what-ever that tells us that we have to believe in X and that we have to do it like that otherwise we’ll get Y. When is it possible that we all can gather at one pillow without any fighting…

Don’t misunderstand me. I do not have anything against all kinds of streamings in life. Absolutely not. I really do think that by praying, meditation or what ever you do, you can receive clarity. I do not have anything against rituals, I have also mine. What I do feel as a pitty, is that it’s most of the time searched outside the person and not inside…

After a few hours the party is over. It’s dark outside for hours. Babu gets his bike. The car is needed for al the filmequipment. As a real Indian lady I’m sitting at the back of the bike. He drives like every other Indian man and horns as everybody else through the streets of Pondicherry. My sari and my hairs are following me like the waves of the wind. So nice to feel the fresh air. Nearby a temple he quickly bows his head. Oooh Please, keep your hands on the steer. The bike stops at the hotel. I tell him I bring back his jewellery tomorrow.

The receptionist is already waiting for me. I made an agreement and was right on time there. Once in my room I start to peel myself. Every layer less I’m turning of a Brahman woman into Patricia again. After a long hot shower, even my make-up is gone. Tires but completely satisfied I fall asleep.