OEPS

THIS MESSAGE HAS A TRANSLATION TONIGHT!!! CHECK BENEATH FOR ENGLISH VERSION!!

Wat kan een mens gelukkig zijn met een bordje gebakken rijst, wat groenten en garnalen erdoor. Het waait hier. Ik heb een echt bed, AIRCO, een echte douche en een zwembad. Ondanks dat ik mijn eerste maaltijd binnen 10 minuten uitgespuugd heb, is het waar ik nu zit HEAVEN!!! Maar dat was het zeker niet de eerste week.

‘You go… Go… Go inside! Take rest. You pick up later!’

Al seen geit word ik naar binnen gedreven. Daar sta ik dan. Het is 5 uur in de ochtend. Ik sta midden in een donkere, snikhete woonkamer behangen met een drie meter lange volle waslijn.

’ But I need to go to Gokulamproject. This is not Gokulamproject’. ‘ You need stay here. You need rest’. Wel verdomme dat bepaal ik zelf wel what I need, schiet er door mijn hoofd. Het is hier godvergeten heet, de fan werkt niet. Er liggen hier zes meiden in een huisje dat hoogstens berekend is op 4. Ik ben nummer zeven hier en waar moet ik liggen.

’you sleep on couch’. En weg is ie.

Ik ben geronseld en beland in een hoerenkast. Dat is de eerste gedachte die door mijn hoofd schiet. Toch ben ik even in slaap gevallen, want ik word misselijk en drijfnat wakker. Totaal bevangen door de hitte. En het is nog maar 7 uur in de ochtend. Als langzaam leven in het huisje komt, kom ik er achter dat er 3 Chinese, 1 Zweeds en 2 Hollandse meiden op allerlei projecten van Udavum zitten. Niemand op de mijne. Na uren wachten (op de Indische manier just a second mem, maar in Europese stijl 12 uur later) blijkt, is dat er geen plek is voor mij in het huis, dat het project waarvoor ik kwam volledig selfsupporting is en dus niemand nodig heeft. Dat hetgeen ik wilde doen, helemaal niet gaat. Een grote SHIT giert door mijn hoofd.

Om 17.00 u ’s middags besluit ik dat ik de rest van de week op alle andere projecten ga kijken. Kijken hoe het gaat bij de spastische kinderen, bij de geestelijk gehandicapte vrouwen, idem aparte unit voor mannen, lichamelijk gehandicapte mannen, kinderen en vrouwen, de babies, de kinderen van 2-4 en de kinderen van 4-6 jaar. De directeur van het kindertehuis vind het een goed plan.

Moe van deze nogal intensieve dag en de vlucht nog in mijn benen, zeul ik mezelf, mijn koffer en mijn enorme handtas over de kokende weg terug naar het huisje dat 10 minuten lopen van de afgesloten compound ligt. Zweet gutst uit alle gaten van mijn lijf. Pas nu zie ik dat wij als buren daklozen hebben. Heeeeel veeeel daklozen. Ik slik en schakel mijn Indiase survivalsattitude in. Ik moet wel.

Iets minder dan een week verder heb ik besloten om niet verder te gaan bij Udavum. Het huisje zonder airco, zonder fan zorgt ervoor dat ik weinig tot niet slaap. (2 uur max op een nacht). Ik slaap nog steeds op de bank. Het ontbijt bestaat uit wit brood met mayo. Middag- en avondeten is noodles, spagetti of chiapatti met hoogstens 3 stukjes tomaat. Overdag is het zo godvergeten heet, dat je amper kan bewegen. Het beddengoed bestaat uit een sari. Eten is hier wel te krijgen in het straatje, maar is zo lokaal en rechtstreeks van de straat, dat zelfs ik als echte hawkerfood fan dit niet aandurf. Mijn fysieke en geestelijke conditie vliegen achteruit. En als je iets niet moet verliezen in dit land zijn dat die twee dingen.

Als het beter was geregeld, dan had ik anders besloten. De kinderen zijn namelijk helemaal super de sup. Ik bewonder hun levenkracht. Hun liefde. Hun joy. De ervaring met lesgeven in zowel engels als do-in doet mijn zelfvertrouwen enorm goed. Ze vinden het leuk! Ze vinden het zelfs zo leuk, dat zodra ik ook maar 1 voet op de compound zet, ze niet meer te houden zjin en keihard toegerend komen, ’auntie, auntie’, roepende.

Een aantal kindjes hebben mijn hart al gestolen. Mijn hart brak toen ik de zorg kreeg over een 17 dagen oud meisje. Zo klein, zo mooi, zo struggle, maar zeker een wil om te blijven leven. Ik kon mijn tranen niet bedwingen toen ik haar volledig op mijn onderarm had liggen en eigenlijk niets voelde.

Ondanks dat ze hier enorm hun best doen om de kinderen het goed te laten hebben, ontbreekt het aan creativiteit om iets met de kinderen te doen. Affectie wordt nauwelijks getoond, terwijl de kinderen daar wel behoefte aan hebben. Ze klommen op me als aapies, ze knuffelden me plat of lagen met zes tegelijk tegen me aan. Gewoon slapen. Gewoon liggen. Of gekieteld willen worden en vliegtuigje spelen wat ze nog nooit gedaan hadden. En dan wordt er gelachen. Wel zo hard dat ik zelf moeite heb om niet ni mijn broek te plassen. De leiding doet niets met ze. De enige vorm van affectie is slaan en schreeuwen. Spelen niet, aanraken niet. Zo zielig. Ik heb behoorlijke moeite om niet gigantisch uit mijn vel te springen als er met een liniaal geslagen wordt. Vaak niet wetende waarom. De kleding is smerig en sommige kindjes beginnen te huilen als er een gaatje in hun shirtje erbij komt. Ik moet er niet te veel bij nadenken. Meer kijken naar wat wel goed gaat. Maar toch is dat voor mij een reden om aan het eind van de vakantie terug te gaan met enorme dozen vol kleding en potloden.

Zodoende ben ik gisterochtend met de bus vertrokken. Op het grootste busplatform van Asia nam ik de bus naar Mamallapuram. Mijn koffer voorin de bus tussen de gigantische zakken aardappels en uien. De bursrit zonder deuren en ramen is lang en lachwekkend. Met mijn arm half buiten en mijn benen geklemd tegen eht schotje weet ik zeker dat het mij niet gaat gebeuren dat ik gelanceerd wordt als we plotseling remmen. DE REISROMANTIEK IS WEER TERUG. Want de buschauffeur weet het verschil niet tussen remmen en gassen. Begrijpt niet waarom de bus afslaat als hij optrekt in zijn vier! Hahaha ik vind het prachtig. Wat minder leuk vind ik het als we 10 minuten in de kokende hitte staan te wachten totdat de bus het wel weer doet. Maar goed. Dat hoort erbij.

De reis naar Mamalla is prachtig. De landschappen precies weer zoals ik me india herinner. Langgerekt, veel stof, mooie mensen, geiten en warmte. Het is keihard hier, maar tegelijkertijd ook weer zo mooi. Dit is de realiteit waar ik bewust voor kies. De weg loopt langs de kust en de sporen van de tsunami zijn nog te zien. Overal zie je palmbladeren barakken. Gedonneerd door Europeanen. Overal hulpprojecten. Doet me goed om te zien.

Vandaag komt Vivek uit Chennai over. Ik zat naast hem in het vliegtuig en hij woont zowel in Chennai als in Amerika. We gaan samen even lunchen en langs wat sites lopen in Mamalla. Even kletsen en eten. Dinsdag ga ik naar Julie and Janna. De reis van mij in elkaar draaien.

Jongens ik ben zo rete blij dat ik in India ben. Ik geniet en vind het echt zalig. Het is echt mijn land en ik ben bang dat ik een enorme koffer terug erbij moet hebben, want de spulletjes zijn zoooooooooooooooooooooooooooooo leuk.

THIS MESSAGE WIL GET A TRANSLATION TONIGHT!!! CHECK TOMORROW FOR ENGLISH VERSION!!

A person can be so happy when he’s eating his first plate of fried rice, some vegetables and shrimps. It’s windy here. I have a bed, airco, a real shower and a swimmingpool. Although my first meal was puged out in toilet within 10 minutes, it’s really heaven here! But it certainly wasn’t the first week.

‘You go… Go… Go inside! Take rest. You pick up later!’

As a goat I’ve been driven inside. There I am. It’s 5 o’clock in the morning. I stand in the middle of a dark, fucking hot livingroom with 3mtr. Rope full of washed cloth.

But I need to go to Gokulamproject. This is not Gokulamproject. You need to stay here. You need rest. Damned, I can decide for myself. It’s bloody hot in here, the fan doesn’t work. Already six girls are in this house. A house meant for 4. With me we get on 7 people. Where do I have to sleep?

You sleep on couch’ . And gone is the guy.

I’ve been chartered and came into a house for sexiegirls. That’s the first thing what pops into my mind. Despite everything I feel and think, I must have been fallen asleep, because wake up ill and totally wet. And it is just 7 o’clock in the morning. When slowly life comes into this house, I discover that there are 3 chinese, 1 swedish and 2 dutchies on different projects. Nobody is on mine. After waiting for hours (Indian style, just a sec. European style 12 hours), it surprises me that there is no space for me in the house. The project seems to be a fully selfsupporting project and does not need any helping hand. A big shit pops up in my mind.

Finally at 5 in the afternoon I decide to stay the rest of the week and look at all the other projects. Look how everything is done with the spastic children, at the mentally disabled women, similar with the mansunit, fysical disabled children and grownups, the babies, children of 2-4 and children of 4-6. The director of the orphanage agrees with the plan.

Totally fatigue of the first day and the flight still in my legs, I take myself, my suitcase and my big bag, back to the little house on the still boiling road. Swet comes out of every hole of my body. Just now I discover we have the homeless as neighbours. Many of them. I swallow and directly switch over to my Indian survivalsattitude. I have to.

Less than a week further, I decided not to go on. The little house without airco, no fan, let me sleep for approximate 2 hours per night. I still sleep on the couch. Breakfast means white bread with mayonnaise. Afternoon and eveningmeal means noodles, spagethi or chiapatti with maybe some tomato. And during the day it is so unbelievable hot, that moving is hard to do. Sleeves exist out of sari. You can get food in the little strees, but it is so local and straight of the street, that even I (as a real hawkerfood fan) am afraid to try. My fysical and mental condition run back very quickly. And what I learned of my other two times in India, those are the things you do not want to loose in this country.

The children are super de sup. I admire their willpower. Their joy and love. The teachingexperience in English as well in do-in give my selfconfidence a big boost. They like it. They like it that much, that once I put my feet on the compound they start screaming ‘ auntie, auntie, auntie’.

Some kids already stool my heart. My heart brook when I took care of a 17 days old babygirl. So tiny, so beautifull, such a struggle from her site, but such a will to stay alive. I couldn’t resist my tears, when I had her on my underarm and couldn’t even feel she was on it.

Although they really try to do their best for the children, the lack of creativity is big to do something with the children. Affection is hardly shown, although the children are dying to have some. They climb on you as monkeys, they hug me with six at a time or fall asleep on me. They like to be kittled or like to play airplane. And then laughter starts. And laughter so hard, that you almost wee your pants. The board doesn’t do anything with them. The only form of affection is beating and shouting. No playing, no touching. I am having a hard time with controlling myself when beating with a stick happens. Most of the time not knowing why. The cloth of the children are dirty. And some of the children start te cry if another hole in the shirt appears. I musn’t think about it a lot. I have to focus on the positive.

So last Friday I decided to go to mamallapuram by bus. On the biggest busplatform of Asia I took the bus. My suitcase in front of the bus, between big bags of patato- and unionbags. The bustrip without windows and doors was long and hilarious. With my arm half outside and my legs stuck to a metal thing, I was sure not to be fallen out of the bus when we suddenly had to brake. The travelromance is back again. The driver doesn’t know the difference between brake and gas. Doesn’t understand why the bus doesn’t drive when it’s in its fourth position.

The busdrive to Mamalla was beautifull. The landscapes are exactly what I remember of India. Stretched, lots of dust, beautifull people, goats and heat. Its tough here, but at the same time so beautifull. This is the reality where I choose for. The whole road is next to the coastline. Some places show the good work of tsunamiprojects. Gives me a good feeling.

Today Vivek comes from Chennai. I was sitting next to him in the airplane and he lives in Chennai as well in America. We go for a lunch together. Just chitchatting and eating. We will see what happens.

Guys I am so happy I am in India again. I enjoy it so much. It is realy my country and I am afraid I have to buy another suitcase. Bcause I see soooooooooooooo many nice stuff.