happy diwali

India, kastensysteem, intense armoede versus rijkdom, overvol lnd maar toch rust, devoor als het maar zijn kan, rituelen waar je kippenvel van krijgt, ceremonies waarbij je tijd en omgeving totaal vergeet. Het land waar je van houdt of waar je gillend uit rent en nooit meer terug wilt komen. I LOVE IT!!!

Ik ben er nog maar een week en voel me zo op mijn gemak. Helemaal niet te vergelijken met mijn eerste ervaring in India. Ik word godzijdank niet meer tussen overlevingsdrang en angst geslingerd. Op de 1 of andere manier weet ik waar ik wat moet halen, waar ik zijn moet, hoe het werkt. Ik krijg weer vertrouwen in mezelf, iets wat ik heel lang ben kwijt geweest. Vaakgenoeg is de laatste maanden tegen mij gezegd wie ik ben, hoe mensen mij zien, maar woorden zeggen mij niet veel, ik moet het zien/ervaren. Er is 1 iemand geweest waar ik mezelf in terug zag. Mijn liefde voor klassieke muziek is terug, mijn schilderen, mijn pianospelen, passie voor natuur, mijn visie op de wereld, mijn zeilen, skien, passie voor mensen en het leven, ik durf me te laten horen, al is het nog zwak, het wordt steeds sterker ...

Het reizen alleen bevalt me tot nu toe goed. Het is gek, maar ik vind het lekker om 's avond het deurtje dicht te trekken. Het is een ervaring op zich om niets te overleggen en gewoon te gaan. Ik mis wel enorm het met zijn tweetjes dingen te ervaren. Bioj het bezoeken van een tempel kreeg ik het te kwaad. Ik mis een arm, ik mis die knipoog, ik mis het hebben van het taaltje dat je met zijn tweetjes hebt, de warmte.... Het samen delen en ervaren is voor mij belangrijk. Veel tijd om alleen te zijn en te genieten van dat geweldige tranendal had ik niet. En dat is maar goed ook. Ik ben in het 1001-nachten-intens-waanzinnig-heerlijk-vegetarisch-curry-land en that means step on the train and enjoy life.
Zittend op mijn knoerd harde bed zit ik te luisteren hoe het geluid op straat langzaam wegebt. In de kamer naast me zullen ze er minder happy mee zijn. Ik zet mijn mp3speler maar aan. Voor mijn enkels heb ik vandaag 2 zilveren kettinkjes gekocht. Schattig, al zeg ik het zelf, met 2 hele kleine belletjes. Voel me net een gypsy. Ik grinnik en met een glimlach van oor tot oor val ik langzaam met een symphonie van mozart in slaap.

Vanmorgen vroeg opgestaan. Wilde wakker worden op straat. Het is nog rustig en in de ochtendnevel vermeng met stof zoek ik mijn plekje. Zittend op een hoop zand met stenen wat ooit een stoep of straat zal worden, wrijf ik de slaap uit mijn ogen. Om me heen gebeurd hetzelfde. Alles loopt en zit hier door elkaar. Het leven lijkt hier op 1000 meanderende riviertjes, ieder zijns weegs niet met elkaar in contact. Naast me zit een vrouw al druk te hakken en te beulen in de grond. Haar ogen vermoeid, haar huid verhoornd. Haren vol stof, waarschijnlijk nog nooit een warme douche gehad. Ze is prachtig, maar ik realiseer me dat achter dit voor mij zo romantische beeld, dit prachtige gezicht, maar al te vaak niiet zo'n rooskleurig leven zit. Het verhaal van Charles over het leven van de vrouw in male-dominated india schiet door mijn hoofd. Zou ze ook geslagen worden, zou ze ook niets te zeggen hebben etc.etc.
We proberen elkaar te begrijpen, maar mijn engels en mijn slang is blijkbaar al zo verschrikkelijk, dat we uiteindelijk maar glimlachend zwijgen. Het valt me iedere x weer op dat onze werelden zo ver uit elkaar liggen, onze visies, onze belevingen, onze keuzes, de manier waarop we omgaan met elkaar als man & vrouw, ouders-kind.

Ondanks dat de aarde zo klein is, is zij toch ook weer zo groot in haar verschillen. Iedereen voedt op en leeft op zijn eigen manier. Er is geen goed of fout en wie ben ik om te vertellen dat je beter zus of zo kunt doen....

Zittend naast haar bedenk ik me dat het vandaag diwali is. Met mijn handjes tegen elkaar, een knikje en happy diwali neem ik afscheid.
In het busje begint de feeststemming al aardig erin te komen. We hebben een sari gekregen. Ik zal voor Charles op zoek gaan. In mysore stoppen we bij het paleis van de Maharadja. Prachtig, wat een grootsheid en wat een oog voor detail. Ik ben totaal gevloerd als we aankomen in het hotel. Ik kan niet meer. Mijn batterij is nog vaker leeg dan vol en om die reden ga ik eerst naar bed. Na mijn mutsendutje stort ik me weer in het circus en ga naar de markt voor wat fruit. Indian breakfast bevat geen fruit. Mijn vitaminevoorraad wil ik wel op pijl houden. Ik kijk mijn ogen uit. Wat een walhalla aan fruit en ik word enorm gretig. Met een tas vol fruit en een nieuw paar slippertjes ga ik terug.

Ik heb een warme douche. Wat super. Mijn haartjes wassen, lekker inzepen met happy feeling zeep en klaarmaken voor het feest. Deurtjes gaan open en dicht, gegiechel in de gangen, make-up, bindi, spelden voor sari. Met mijn chudithar fuchsia, met prachtige kraaltjes enkelbandjes en arm- ben ik helemaal klaar. Een aantal mannen dragen een dohti. Geweldig.
Na het eten ga ik samen met Charles in de tuktuk terug naar het hotel. Onderweg liggen we helmaal in een deuk. Met zijn heerlijk onschuldige Indiaase koppie zegt ie dat de mannen op straat denken dat ik zijn vrouw ben. In mijn naiviteit vraag ik, hoezo? U look like an indian woman and u r so beautiful... okay wat nu...
Ik weet even niet hoe ik hier op moet reageren en zeg uiteindelijk alleen maar dank je en ben blij dat het avond is en niemand mijn rode wangen kan zien...

Lieverds, ik ga een treintje halen naar Tanjore. Een hele dikke kus en tot laterrrrrrrrrrr

Miss u all, love, Trixie